2018: wat een jaar(overzicht)

Het is zaterdagochtend, 8.30u. Ik heb vakantie en heb de mogelijkheid om uit te slapen, maar het lukt me niet. Ik stap uit bed, slof naar beneden en ga met een kop koffie aan onze keukentafel zitten. Ik heb pen en papier voor me liggen en schrijf alles wat in me op komt op. Ideeën die al een tijdje in mijn hoofd zitten verschijnen op papier en dat geeft – ondanks het vroege tijdstip – energie. Een beter begin van mijn vakantie én een nieuw jaar kan ik me niet wensen. Dat was vorige week. Toen keek ik vooruit, maar nu is het tijd voor een terugblik. Met de kerst inmiddels achter me waarin ik als traditie een gedicht schrijf voor/over mijn familie als jaaroverzicht, kruip ik nu achter mijn laptop voor een blog. Een blog met een overzicht van afgelopen jaar. Want, wát een jaar.

Ik kijk terug naar vorige jaaroverzichten en ook dit jaar staat op de achtergrond de Top 2000 op terwijl ik dit schrijf. Perfecte combi al zeg ik het zelf, want veel nummers hebben een bepaalde betekenis, doen mij denken aan een gebeurtenis afgelopen jaar. Allerlei nummers en dus ook allerlei gevoelens komen voorbij, wat maakt dat er een stroom aan herinneringen los komt. Ik begin met typen en tik en tik en tik maar door. Bij deze een puntsgewijze terugblik op mijn 2018 en wees voorbereid, hij is lang geworden. Want nogmaals, wát een jaar!

  • Ik heb het gevoel dat ik heel wat heb in te halen want ik blog eigenlijk niet meer. Andere dingen krijgen prioriteit en dat zorgt voor keuzes. Iets waar ik afgelopen jaar beter in ben geworden. Nee is ook een antwoord en dat geeft soms een ultiem “yes”-gevoel als je dat durft uit te spreken.
  • Belangrijkste is om te doen wat je écht leuk vindt en dat deed ik in 2018 meer en meer. Leuke is ook om te merken dat er dan een soort domino ontstaat. Als je uitspreekt wat je graag wilt doen, waar je ambities liggen, komen deze dingen ook op je pad. Dat zorgt ervoor dat ik me soms een enorme geluksvogel voel, al werk ik er ook hard voor en gaat alles echt niet vanzelf.
  • Dat brengt mij ook bij het volgende; die keuzes en ambities maken ook dat de inhoud van mijn blog en social media is veranderd. Waar mijn blog voorheen bestond uit de items sport, health & travel doopte ik dit in 2017 om tot Nurse Next Level. Een term die beter zou moeten passen vanwege mijn verpleegkundige achtergrond in relatie tot gezondheid en geluk, maar ook hier kom ik van terug. Het is niet dat ikzelf ben veranderd en zodoende mijn blog die lading niet meer dekt, nee het zijn de stappen die ik zet als ‘ondernemer’ die maken dat (ook) mijn blog aan verandering onderhevig is. Verwacht binnenkort dus een nieuwe website, to be continued.
  • Maar ondernemer, hoor ik je denken. Jij? Ja en nee. In 2017 schreef ik me in bij de Kamer van Koophandel en sindsdien zou ik mezelf ondernemer mogen noemen. Een leuke titel, maar het zegt (mij) eigenlijk niets. Als ik aan ondernemen denk, denk ik aan waarde toevoegen. Iets doen wat er toe doet. Iets creëren waar een ander wat aan heeft. Dat ik hier steeds beter in word (al zeg ik het zelf), ik hier énorm veel energie van krijg (noodzakelijk wel, aangezien ik ook nog een fulltime baan heb) en ik hier inmiddels ook af en toe een factuur voor mag versturen (toch leuk, laten we wel wezen), maakt dat ik mezelf wel ondernemend durf te noemen.
  • Die full time baan, dat is een relatief nieuwe baan. Ik ben sinds juni Docent Verpleegkunde op de Hogeschool Utrecht en voel me daar als een vis in het water. Op de een of andere manier biedt kans na kans zich aan en merk ik dat ik in een half jaar al enorm veel heb geleerd. Dat neemt niet weg dat ik de praktijk als jeugdverpleegkundige zo af en toe mis. De gesprekken met jongeren, de manier waarop je van (meer)waarde kunt zijn voor een ander, dat is op de Hogeschool heel anders. Leuke alleen is wel dat ik als voorzitter van de Vakgroep Jeugdverpleegkundigen nog veel bezig ben met de praktijk. Want ja, ook deze functie is in 2018 op mijn pad gekomen. In januari werd ik hiervoor gevraagd en in maart werd ik geinstalleerd, zo snel kan het soms gaan. Ook dit levert veel kansen op. Zowel voor mijzelf, als voor het vak. Feit dat je wordt uitgenodigd door het Ministerie VWS en mag meedenken in het vormgeven van actieprogramma’s zoals Kansrijke Start en het Preventieakkoord of een statement kan en mag maken m.b.t. de kwaliteit van de Jeugdgezondheidszorg, dat geeft veel voldoening. En extra werk. ;-)
  • Ook nog een nieuwe “baan” is dit; naast mijn baan op de HU word ik inmiddels regelmatig gevraagd als spreker om een lezing te geven en staat ook mijn eerste dagvoorzitterschap van een congres in de agenda. Dankbaar, want waar ik als docent energie krijg van de colleges die ik geef, is lezingen geven ook echt een nieuwe hobby geworden.
  • Maar nu over naar hobby’s en vrije tijd, want laten we wel wezen, werk is leuk maar het weekend is leuker. Ik zocht in 2018 steeds bewuster die balans op. Waar ik energie krijg van mijn werk, is het de natuur die me écht doet opladen. Uren wandelen met Hegi, onze hond, door het bos wat min of meer onze achtertuin is. Niets ontspannender dan dat.
  • Daarnaast kocht ik deze zomer een nieuwe racefiets en daar werd goed gebruik van gemaakt. Om en rond het huis wat kilometers, een paar keer naar Limburg voor wat hoogtemeters en in Frankrijk het echte werk a la Tom Dumoulin. Bergje op bergje af, met een gemiddelde van ruim 100km op een dag. OK ik geef toe, dat is niets in vergelijking tot de etappes in de Tour, maar voor een recreant als ik een hele prestatie, al zeg ik het zelf.
  • Maar ik doe natuurlijk ook nog steeds aan hardlopen. Want waar ik in de zomer vaker de wielrenfiets pakte, zijn het in de winter mijn hardlopenschoenen die kilometers maken. Ooit had ik het idee elk jaar een marathon te willen lopen. Ik was met drie jaar op rij goed op weg, maar heb toch dat idee laten varen. Een marathon vergt nu eenmaal een regelmaat aan trainingskilometers en dat lukte me niet. Of naja lukte, ik heb het ook niet geprobeerd. Wel trek ik regelmatig mijn hardloopschoenen aan. Van 1x tot 3x in de week, van 5km tot 15km. En dat is ook waar ik het meest van geniet. Kunnen hardlopen als het kan. Gaan hardlopen als ik het wil. Soms verlang ik wel eens terug naar die focus qua (gerichte) training, maar destijds was dat meer inspanning dan ontspanning en dat is nu andersom.
  • Hoewel de vele recepten op mijn blog en de foto’s die ik soms maak doen vermoeden dat ik goed ben in de keuken, heb ik wel ontdekt dat dit niet het geval is. Of naja, in koken in ieder geval niet. Een gezond ontbijt, een lekkere lunch of een gevulde soep, daar ben ik nog steeds goed in. Ook een bananenbrood of brownie van zoete aardappel kan ermee door, maar echt uren in de keuken staan om een uitgebreide maaltijd te koken? Ik liet laatst vallen dat ik nog wel eens een kookcursus zou willen doen, dus dat zegt genoeg.
  • Neemt niet weg dat er in 2018 menig avondje geborreld werd met vrienden. Van BBQ’en in onze tuin tot mijn verjaardag aan tafel met vriendinnen. Aan wijn en gezelligheid dit jaar geen gebrek.
  • En ook aan concerten of theater dit jaar geen gebrek. Van Charles Aznavour, tot Oscar and the Wolf, van The War on Drugs, George Ezra tot de Dire Straits.
  • Hoewel ik ook kan genieten van een vrijdagavond op de bank. Zeker na een drukke week kan ik soms verlangen naar een avond niets. En dan accepteren dat dat OK is ook al staat social media vol met fancy feestjes. Ik denk dat dat ook wel te maken heeft met ouder worden, al hoor ik de laatste tijd maar al te vaak het woord burn-out vallen. Naar mijn idee zit daar een link en daar word ik me steeds bewuster van.
  • Dat komt denk ik ook wel door een onderzoek wat ik doe. Samen met twee samenwerkingspartners onderzoek ik of vloggen (en social media) een middel kan zijn om bewustwording en verandering van gezond gedrag bij jongeren kan stimuleren. Hierdoor ontdek ik de wondere wereld van YouTube en influencers en kom ik erachter hoeveel invloed deze (kunnen) hebben. Heel interessant! Zo volgde ik afgelopen jaar ook de masterclass B(V)loggen van Annic Ten Duis en leerde ik de ‘kneepjes van het vak’ die ik nog niet kende. Waarbij met name de meerwaarde van vloggen mij interesseerde en me met het idee doet rondlopen om hier wellicht iets mee te gaan doen waarbij ik meer denk aan een soort interview/documentaire-serie.
  • Voor de camera wordt namelijk steeds vertrouwder. In 2017 werd ik gevraagd voor een fotoshoot van Rogelli Sportswear. In juni legden we de hardloopcollectie op de gevoelige plaat vast en in oktober mocht ik mee naar Spanje voor een shoot van de wielrencollectie. Gevolg was dat ik in 2018 diverse foto’s kreeg toegestuurd van familie en vrienden die me herkenden toen ik in een magazine verscheen.
  • Ook verscheen ik op de cover van het magazine van V&VN, de beroepsvereniging voor verpleegkundigen & verzorgenden in Nederland met een oplage van 95.000. Even wennen om zo op de deurmat te vallen, maar enorm leuk!
  • Naast wintersport, Spanje, Ibiza, Finland en Rusland vorig jaar, was dit jaar iets rustiger. Ik ging verschillende weekendjes weg met vriendinnen. Van Zeeland tot Dublin, van luxe villa’s tot een studentikoos hostel. Daarnaast maakten mijn vriend en ik een roadtrip door Frankrijk, besloten we in de herstvakantie om last-minute de Duitse stad Dresden te bezoeken en op de terugweg nog wat cultuur te snuiven in Weimar. Juist die ongebruikelijke bestemmingen en onverwachte tripjes zijn memorabel. Nou moet ik mijn vriend daar de credits voor geven die vaak met de ideeën komt. Ik stap wel in en laat me graag verrassen.
  • En met ‘verrassingen’ kom ik op het punt om dit jaaroverzicht maar eens te gaan afronden. Ik hoop dat 2019 een jaar gaat zijn vol verrassingen. Doelen zijn er om nagestreefd te worden, maar het leven is er om geleefd te worden.

Proost op 2018 & cheers to 2019.
Op naar een gelukkig, gezond, surprise- & succesevol jaar!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *