Zo ontdekte ik de zorg: mijn meest vervelendste én tegelijkertijd mooiste moment in Ghana

Tijdens m’n studie Verpleegkunde maakte ik kennis met de gezondheidszorg, maar in de vier maanden vrijwilligerswerk in Ghana ontdekte ik pas écht wat zorg is. De reden hoe ik hier achter kwam was minder fijn, maar wel een van mijn mooiste herinneringen. Ik werd namelijk ziek, goed ziek. Niet fijn, maar juist op dat moment besefte ik, hoe ziek en zwak ik me ook voelde, wat gezond en sterk zijn betekent en wat hiervoor nodig is. Dat is een van de redenen dat ik graag een bijdrage lever aan de campagne #IkZorg van ontdekdezorg.nl om te delen hoe belangrijk en waardevol het werk in de gezondheidszorg is.

Van verpleegkundige zorg verlenen in een ziekenhuis naar een verpleegkundige naast mijn eigen bed

Ik werd ‘s ochtends wakker en voelde direct: dit is niet goed. Ik had geen energie, voelde me ellendig en misselijk. Waar ik normaal gesproken uit bed spring om aan een nieuwe dag te beginnen, bleef ik nu liggen. Een beangstigend gevoel maakte zich van mij meester, want zo had ik me nog nooit eerder gevoeld. Tuurlijk was ik wel eens ziek geweest, had ik me wel eens misselijk gevoeld, maar dit was anders. Ik bleef rustig en besloot eerst maar eens naar het toilet te gaan. Ik was misselijk, maar er gebeurde niets. Ik slofte weer terug naar bed en kwam onderweg op de gang mijn daddy (de vader van mijn gastgezin) tegen. Hij was tevens de arts in het ziekenhuis, dus ik was direct in goede handen. Ik vertelde hem hoe ik mij voelde en dat het me niet lukte om aan het werk te gaan. Hij adviseerde mij om lekker naar bed te gaan, rustig aan te doen en zei dat hij later op de dag even bij me langs zou komen. Met deze lieve woorden, slofte ik vervolgens naar mijn kamer en was blij mijn bed te zien.

Ik wilde proberen wat te slapen, maar kon niet in slaap komen. Ik wilde mijn moeder bellen, maar wist ook dat zij in deze situatie vanuit thuis niets voor me kon doen. Ik red me wel, dacht ik, en nam mezelf voor om pas te bellen als ik me weer beter zou voelen. Heb ik meteen een “goed” verhaal. Minuten leken uren te duren en ik begon me met de minuut slechter te voelen. Het enige wat ik wenste was een luisterend oor en dus pakte ik toch maar de telefoon. Mijn moeder herkende mijn Ghanese nummer en nam op met “met mama” en je begrijpt, tranen liepen over mijn wangen. Maar in no time werd ik rustig en hebben we gekletst over al mijn belevingen daar. Van de reizen die ik maakte in het weekend tot het werken in het ziekenhuis. Het gekke is dat, ondanks dat ik na ons telefoongesprek alles behalve beter was, ik me weer heel sterk voelde. Een gevoel wat ik nog steeds kan terughalen als ik er aan terug denk. Dit klinkt misschien wat groots, maar ik was overtuigd van het gevoel ‘het komt goed’ en dat was ook zo. Toen mijn daddy bij me langs kwam verwees hij me naar het ziekenhuisje om bloed te laten prikken. Het ziekenhuis bevond zich naast mijn huis en dus besloot ik zelf die kant op te lopen. De heenweg ging goed, maar op de terugweg moesten verpleegkundigen mij ondersteunen aangezien ik was flauwgevallen. Met hulp van een arts, een verpleegkundige (die non-stop bij me in de buurt bleef en zelfs naast me op de grond sliep), een infuus, uren slaap en heel veel water en fruit, kwam ik er bovenop.

Dit is waarom #IkZorg

Kijkend naar de campagne #IkZorg wilde ik deze ervaring delen. Deze campagne is opgericht om de zorg te ontdekken en te laten zien wat het werken in de gezondheidszorg precies inhoud. Het leven en het werk van verpleegkundige in Ghana is niet te vergelijken met de gezondheidszorg in Nederland, maar mijn ervaring daar heeft mij wel laten zien welke invloed we hebben. Invloed die we als mens zélf hebben in het eigen herstel, maar ook invloed die we als zorgverleners hebben in het ondersteunen van en toewerken naar dit herstel. Begin dit jaar werd ik gevraagd door V&VN of ik op de cover wilde van hun magazine met als thema ‘Invloed’. Daarnaast werd ik geïnterviewd over mijn werk, de wijze waarop ik invloed uitoefen en mijn ambities. “Ik wil iets betekenen en bereiken voor het vak”, zei ik. Zowel in de praktijk zelf, maar inmiddels ook via het onderwijs en onderzoek. Als Docent Verpleegkunde aan de Hogeschool Utrecht hoop ik studenten – toekomstige verpleegkundigen – te inspireren hoe zij verpleegkundig leiderschap kunnen tonen met als doel de kwaliteit van zorg te verbeteren, hoe zij zorg & ziekte kunnen voorkomen door de focus op gezondheid & gedrag te leggen en hoe zij verbinding kunnen maken tussen praktijk, wetenschap & beleid. Kortom: ik hoop verpleegkundigen te leren hoe zij invloed kunnen uitoefenen door hen te laten zien hoe belangrijk en waardevol het vak is.

Meer weten over mijn ervaringen als vrijwilliger in Ghana? Klik op de link.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *