Why so serious? – Peter Sagan

Het boek van Peter Sagan heet mijn ‘Mijn wereld’, maar ‘Why so serious?’ had net zo goed de titel kunnen zijn. Deze vraag, of beter gezegd deze boodschap, komt meerdere keren in het boek naar voren. Het is niet dat Sagan het wielrennen niet serieus neemt. Alles behalve. Peter Sagan beschrijft in zijn boek tot in detail hoe het leven er als een profwielrenner uit ziet. Wat zeg ik, profwielrenner, voor diegene die Sagan kennen is hij meer dan dat. Zijn prestaties en overwinningen, maar ook zijn leefstijl en kracht zijn abnormaal. In deze blog deel ik enkele quotes, tips en adviezen die hij geeft. Deze kunnen enerzijds dienen als inspiratie en anderzijds geven zij de bevestiging van de invloed van mindset.

“De beste basis voor een bestaan als profsporter, ongeacht in welke sport, leg je naar mijn mening door in je jeugd heel veel buiten te spelen.”

Peter Sagan beschrijft hoe hij was als klein kind. Altijd buiten. Altijd aan het ravotten. Hij beschrijft dit zowel als leuk als leerzaam: “Terwijl je denkt gewoon een beetje lol te maken (..), leer je nieuwe technieken en scherp je je vaardigheden aan. Coördinatie is daarvan wellicht het duidelijkste voorbeeld, maar je bouwt ook kracht op, ontdekt waartoe je lichaam in staat is, verkent je grenzen die je vervolgens probeert te verleggen.” Ik heb een keer een loopbaancoaching gevolgd. Ik heb hier nog steeds veel profijt van, omdat het me oa heeft geleerd te kijken naar wie ik ben en wat mijn eigenschappen zijn. Tijdens een van die coachingsgesprekken stond mijn jeugd centraal. Ik moest mezelf als jong kind beschrijven. De dingen die mijn coach uit mijn beschrijving haalde, had ik zelf nog nooit zo gezien maar waren zo herkenbaar. Eigenschappen die ik nu heb, waren vroeger al aanwezig. Dus als ik kijk naar Sagan zijn beschrijving van je ontwikkeling als kind, dan ben ik het met hem eens dat daar voor een groot deel je basis wordt gelegd.

“Waarom zou je knoeien met de natuur? Iets wat niet kapot is, moet je niet proberen te repareren.”

Sagan lijkt op meerdere vlakken talent te hebben. Hij is én een klimmer én een sprinter. Daarnaast kan hij tijdrijden en is hij ook nog eens goed in mountainbiken. Vaak zie je dat een wielrenner zich focust op één talent en deze capaciteiten gaat verbeteren. Sagan doet dit niet. Althans, dat is niet zijn intensie. Hij wil op meerdere vlakken uitblinken en heeft het talent dat ook nog eens te kunnen. Mooi om te zien hoe hij daarin zijn eigen keuze maakt met succes. Waar een ander zich misschien op één van zijn talenten zou toespitsen, ziet Sagan het als een totaal plaatje en blinkt ook in alles uit. Tuurlijk, dit is niet voor iedereen weggelegd. Maar je bewust te zijn van je talenten (let op het meervoud) én deze te benutten vind ik een mooie boodschap.

“Het is goed een plan te hebben, omdat het je de juiste kant op stuurt, maar je kunt niet verwachten dat het altijd feilloos werkt. Je moet je kunnen aanpassen. Iets anders verzinnen. Accepteren wat er voor je ligt en iets anders verzinnen. Er zijn nu eenmaal dingen waar je geen invloed op kunt uitoefenen.”

Ik heb geen helder plan, maar weet wel steeds beter hoe die stip op de horizon eruit ziet. Ik weet qua werk en privé waar ik naar toe wil, maar een gedetailleerd plan heb ik niet. Dat betekent dat niet dat ik er niet mee bezig ben. Sterker nog, ik denk dat ik dagelijks mijn ‘grote’ doel visualiseer en ‘kleine’ stappen zet om dichterbij te komen. En juist dat, dat herken ik in bovenstaande woorden. Het leven komt niet altijd zoals jij het verwacht. Zoals jij wilt dat het gaat zijn. A) je moet er voor werken. B) je moet doorzetten. Als ik terugkijk op mijn eigen ontwikkeling dan is dat niet een rechte lijn. Voor mijn gevoel is ie wel non-stop stijgend, maar de ene keer moet ik een hobbel linksom nemen en de andere keer word ik min of meer gedwongen rechtsom te gaan. Het gaat om creativiteit. Om positiviteit. Om flexibiliteit. Ook als ik onderstaand voorbeeld van Sagan lees denk ik: precies dit. Ik heb zeker een plan en kan het iedereen ook aanraden om na te denken over wat zijn of haar plan inhoudt, maar vergeet niet om óók na te denken hoe je dat plan gaat realiseren. Wat je daarvoor nodig hebt en welke eigenschappen die je zelf (al) hébt, je daarvoor kunt gebruiken.

“Soms zijn de beste plannen ter wereld, de eenvoudigste. Why so serious?”

“Een van mijn mantra’s is dat ik een goed plan moet hebben, maar plannen pakken niet altijd goed uit. Er is een oud verhaal uit het handboek voor verkopers: je bent verkoper en je bezoekt een klant die in het verleden hetzelfde ding al vaak van je heeft gekocht en vandaag wil hij dat niet van je kopen. Wat doe je dan? Je verkoopt hem iets anders. En dat zal ik dus ook moeten doen.”

Op de een of andere manier trekt het opzoeken van grenzen mij enorm. Zeker als het gaat om sporten, streef ik er graag naar om mijn doorzettingsvermogen aan te spreken. Wat dat betreft ben ik ook een echte duursporter. Korte sprintjes, no thanks. Ik ga liever urenlang hardlopen. De laatste trainingen voor de marathon waren dan ook favoriet, ook al zag ik er kort van te voren tegenop. Je weet namelijk dat je door de vermoeidheid en verzuring heen moet, maar je weet ook dat je dat kunt. Die overwinning op jezelf, keer op keer, vind ik fantastisch. Naast hardlopen is wielrennen een sport die me qua duur dan ook erg aanspreekt. Urenlang kilometers maken, I love it. Ik ben een sportfanaat die het liefst lange tijd actief is dan uren voor de TV lig, al maakt het wielrennen soms wel dat ik aan de buis gekluisterd ben. Het niet (alleen) zelf doen, maar er ook naar kijken. Want man, het is ongelofelijk hoe dit ‘spel’ gespeeld word. Als je je een beetje in wielrennen verdiept, kom je erachter dat er zóveel bij komt kijken. Ten eerste zegt Sagan dit: “Fietsen heeft deze eigenaardige afwijking: het is een individuele sport die door teams beoefend wordt.” Daarnaast zegt hij dit: “Ik besef me dat ik laconiek ben, maar in het wielrennen komt er geen einde aan de ‘wat als’-vragen?” Wat ik hiermee wil zeggen is dat het een ongelofelijk spel is tussen kansen krijgen en kansen creëren. Zowel als individu, als als team. Sagan beschrijft in het boek prachtig hoe hij zijn team dankbaar is voor de overwinningen die hij boekt. Het lijkt soms zo vanzelfsprekend, maar dat is het alles behalve. Elke koers is een grote kansberekening. Het talent van de wielrenner is essentieel, maar de prestaties van het team, de omstandigheden op de dag zelf, de condities, de weg, de fiets, de toeschouwers, noem maar op, alles heeft invloed of het plan slaagt of niet. Achteraf kan je altijd de vraag ‘wat als’ stellen, maar de vraag is of dat dit relevant is. Volgens Sagan niet, en daar ben ik het wel mee eens.

Sagan eindigt met de volgende woorden: “Wat we doen is gevaarlijk. Elke dag riskeren we alles voor roem, voor geld, voor onze gezinnen, voor onszelf. Als ik één boodschap heb, is het deze: leef het leven elke dag. Niet omdat we onkwetsbaar zijn, maar juist omdat we dat niet zijn. Wees aardig tegen elkaar. Wees voorzichtig met elkaar.” Daar sluit ik me bij aan en mee af.

Het boek Mijn Wereld van Peter Sagan heb ik ontvangen van Harper Collins Uitgevers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *