Running: Tilburg Ten Miles 2018

Toen vriendinnen met het idee kwamen om aan de Tilburg Ten Miles mee te doen was ik direct enthousiast. In 2015 deed ik ook aan dit hardloopevent mee en toen schreef ik al: “Als ik de Tilburgse Ten Miles in een woord moet omschrijven dan zeg ik fantastisch”. Een gevoel wat ook nu weer overheerst. Ik had voor mijn gevoel goed getraind, maar als ik keek naar de hoeveelheid kilometers die in 2015 liep, dan werd ik onzeker. Kan ik die duurlopen wel weer aan? Is 16km niet nog net iets té ver na maandenlang heel weinig hardlopen?

Toen ik zondagochtend wakker werd herkende ik direct de gezonde spanning die ik altijd voor een hardloopevent heb. Ik voel dan een combi van zenuwen en excitement en draai mijn vertrouwde hardloop-ochtendroutine af. Ontbijtje, omkleden, spullen pakken, startnummer. Check, check, check. Ik lees het race-verslag van de Tilburg Ten Miles 3 jaar geleden en ik word nog enthousiaster. Toen liep ik 1.30u op de 16,1km, eens kijken hoelang ik er nu over doe. Ik zie het als een soort “check” en besluit puur op het gevoel te gaan lopen. Geen horloge, geen pace, geen tijd. Gewoon maar weer eens ervaren hoe het voelt om ruim 15km te lopen.

Ik krijg kippenvel bij het horen van het startschot, de opzwepende muziek en het zien van het publiek langs de kant. Man, wat is dit toch waanzinnig en dan heb ik nog geen km gelopen. Ik geniet en hoop dat ik dit gevoel de hele route vast kan houden. Ik vind na de start al snel mijn eigen tempo en loop voor mijn gevoel precies goed. Niet te snel en niet te langzaam. Ik krijg het al snel warm, maar kan de warmte goed verdragen. Het 1km-bordje laat lang op zich wachten. Klinkt misschien gek, maar zoals altijd begin ik te rekenen en verdeel ik voor mezelf de race in delen. Dat gaat ongeveer zo: 1km zit erop dus ik moet er nog 15. Dat is 3x 5km. Bij 5km ben ik alweer bijna bij 8km en dat is op de helft. Geen idee wat je als lezer nu denkt, maar mij helpt dit denkproces altijd enorm. Ik denk dat dat puur mentaal is, maar bijv bij de marathons die ik liep deed ik niet anders. Voor mijn gevoel vliegen de kilometers dan voorbij.

En dat gebeurd ook. Terwijl ik de kilometers op- en aftel, kom ik langs plekken die ik herken uit mijn studententijd. Het hockeyveld, de sportvereniging met de klimmuur, de Universiteit, de studentenvereniging Plato, de Korte Heuvel, engazomaardoor. De vele bandjes langs de route en de harde muziek op sommige plekken maken het één groot feest. Met momenten krijg ik weer dat gevoel van kippenvel. Al heb ik soms ook het idee dat die rilling komt door de vermoeidheid die toeslaat. Mijn benen worden zwaarder, hoofdpijn lijkt op te komen en ik verlang meer en meer naar de finish. Ik heb het gevoel dat mijn tempo vertraagd en laat het gebeuren, want ik kan niet harder. De mentale strijd is aan. Dan kom ik bij de Korte Heuvel waar ik menig (studenten)feestje heb gevierd. Ook nu is het hier een groot feest van rijen dik publiek waar ik doorheen ren. Ik kom langs mijn vriendinnen die eerder de 10km hebben gelopen en een boost aan energie komt terug. Ik ben er nu echt bijna en weet dat ik nu in no-time bij de finish ben. Met nog 500m tot de finish verhoog ik langzaam mijn tempo. Wat zeg ik, langzaam? Het is de energie, het enthousiasme en de euforie die maakt dat ik de laatste meters naar de finish sprint.

Ik pak mijn telefoon, zet Strava op stop en zie een gemiddelde van 5.42 min/km. Als ik mijn tussentijden zie ben ik oprecht verbaasd over mijn eigen kunnen. Hoezo twijfels? En óf ik die duurlopen aan kan. Dit smaakt weer naar meer…

Meer blogs van mij lezen over hardlopen:
– Via deze link kom je bij alle blogs die ik schreef over hardlopen; van tips tot trainingen.
– Hier vind je al mijn marathon verslagen; 3x Rotterdam en 1x Amsterdam.
– Hierbij een greep uit hardloopevents waar ik aan mee deed; van de Halve Marathon van Eindhoven tot de Dam tot Dam loop, van de Marikenloop tot de Wings for Life run.

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *