Hardlopen vs Wielrennen

Het voelt eigenlijk een beetje appels met peren vergelijken. Hardlopen vs wielrennen. Welke sport heeft mijn voorkeur? Wanneer ben ik met deze sporten begonnen en waarom? Om vervolgens te vertellen wat ik er zo leuk aan vind en wat het me oplevert.

Hardlopen

Hardlopen is in populariteit enorm toegenomen de afgelopen jaren. Ik weet nog dat ik door mijn ouders vroeger werd geïnspireerd om een rondje te gaan hardlopen. Maar dit doen in een echte hardlooptight? No way. Ik liep liever in een joggingbroek zo onopvallend mogelijk, want hardlopen behoorde op dat moment nog tot het nerd-gehalte. Dan praat ik over heel wat jaren terug. Toen er nog geen social media en geen gekleurde met prints overladen hardloopkleding was bijvoorbeeld. Op een gegeven moment merkte ik dat ik het zo leuk begon te vinden om te gaan hardlopen naast hockey (voor mijn gevoel mijn “echte” sport) dat ik steeds meer wilde. Meer trainingen en langere afstanden. En toen ik stopte met hockey ging dat dan ook vanzelf. Of ik hiermee een van de eerste van mijn generatie was die aan hardlopen deed weet ik niet, maar dat ik voor de fitgirl-flow veroorzaakt door social media het hardlopen al had ontdekt dat wel. Met minimaal 3x in de week een training vroeg mijn kledingkast om meer hardloopkleding. Waar ik voorheen nog wel hardloopkleding van mijn moeder wilde dragen, legde ik nu een eigen voorraad aan. Merken als Nike & Asics waren favoriet en door de Sale in de gaten te houden kon ik met mijn studenteninkomen aan mooie hardloopkleding komen. Het oog wil immers ook wat. In die tijd kwam social media, het bloggen en de ontwikkeling van fashionable sportkleding ook op waarbij het een het ander versterkte. Maar daarbij kom je zonder intrinsieke motivatie om te gaan hardlopen niet ver. Gelukkig ontbrak het daar bij mij niet aan. Het hardlopen gaf me vanaf de eerste rondjes om het huis tot aan de gerichte trainingen voor een marathon altijd zoveel voldoening, dat het als sport me enorm veel heeft opgeleverd. Hardlopen is voor mij een leefstijl en dat gaat wielrennen niet overwinnen. En toch groeit de liefde voor de fiets.

Wielrennen

Toen ik studeerde in Tilburg ging ik nog regelmatig het weekend naar huis. Lekker uitrusten van het mooie studentenleven, gezellig bijkletsen met mijn ouders en samen hardlopen of wandelen in de duinen of op het strand. Wielrennen deed ik op dat moment nog niet, maar het kriebelde wel. Toen mijn vader een nieuwe racefiets kocht kwam zijn oude racefiets vrij en dat betekende voor mij een nieuwe aanwinst. We lieten deze fiets opknappen als nieuw en ik kocht zelf een kledingset wielrenkleren (waarbij een broek met zeem het belangrijkste is), een paar clickschoenen en een helm. Ik nam mijn fiets in de auto mee naar Tilburg met het idee regelmatig een rondje te gaan fietsen. Maar waar ik met hardlopen standaard 3x in de week ging trainen, was die regelmaat bij het fietsen ver te zoeken. Ik merkte wel dat ik met mijn conditie van het hardlopen heel makkelijk een eind weg fietste en dat verlangde naar meer. Van kleine rondjes á 30km ontstond het idee om een keer vanuit Tilburg naar mijn ouders te fietsen. Dat is zo’n 90km en naar mijn idee goed te doen. En zo geschiedde. Ik fietste meerdere keren van Tilburg naar huis of andersom. De ene keer ging makkelijker dan de andere keer (lees: enorme tegenwind, te weinig eten mee, te koud gekleed, non-stop regen), maar de voldoening na zo’n rit was zó fijn. Het gevoel leek op de ‘runnershigh’ die ik bij het hardlopen soms voelde en dat maakte dat er een nieuwe hobby ontstond. Een hobby die ik niet dagelijks tot uitvoer breng, maar waarvan ik wel weet dat het me heel veel plezier oplevert.

Hardlopen vs Wielrennen

Beide sporten hebben hun eigen voor- en nadelen. Omdat het wielrennen voor mij tijdsgebonden is (in de winter met mijn dunne bandjes glibberend over het asfalt, mij niet gezien), ga ik vaker hardlopen. Maar de snelheid, het gemak (met meewind of bergafwaarts natuurlijk) en de langere afstanden die je met wielrennen kan bereiken, lonken ook elke keer weer. Afijn, zoals ik mijn blog al begon het is een beetje appels met peren vergelijken. Moraal van het verhaal is mijn liefde voor sporten. Voor het hardlopen of het wielrennen als bezigheid. Het maakt niet uit welke afstand ik afleg, of mijn training doelgericht of ter ontspanning is, elke keer dat ik sport ervaar ik diezelfde voldoening. Kiezen voor een bepaalde sport is wat dat betreft niet nodig. De enige keuze die je moet maken is om te gáán sporten.

Welke sport heeft jouw voorkeur?

Bovenstaande (fiets)foto is gemaakt tijdens een photoshoot voor de wielren collectie van Rogelli Sportswear – Fotograaf Wouter Roosenboom

1 Comment

  • Herkenbaar, ik danste altijd. Dat mis ik nu echt, maar met een kind (en wisselende woonplek), komt het er niet van. Ik zou wel kunnen gaan hardlopen, maar daarvoor ontbreekt dan weer vaak de motivatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *