Een marathon-missie zonder marathon-modus

Het is OK. Ik denk aan het besluit wat ik heb genomen en voel een dubbel gevoel. Ja, het is inderdaad OK maar ergens voelt het gek. Hoezo geen marathon lopen? Zo serieus hoef je het trainingsschema toch ook weer niet te nemen? Ik heb toch al 4x eerder bewezen dat ik een marathon kan uitlopen? Desnoods train je toch met die nieuwe trainingsmethode van max 14km? Verschillende vragen passeerden de revue, maar telkens kwam een gevoel van twijfel terug. Bij deze een persoonlijke blog over keuzes, prioriteiten en het gevoel van falen terwijl ik me sterker dan ooit voel.

Ik herken de twijfel die ik ervaar niet van vorige jaren, want toen ging trainen vanzelf. Sterker nog, vorige jaren wilde ik echt no way denken aan de mogelijkheid dat ik de marathon niet zou kunnen lopen. Terugdenkend aan mijn eerste marathon moest er heel veel wijken om die prestatie te kunnen leveren. Ik was zo gemotiveerd en was er 100% van overtuigd dat ik dit kon. En met succes: ik liep een marathon en vond het waanzinnig! Het jaar daarop wilde ik weer, het jaar daarop weer en alsof het nog niet genoeg was een half jaar later weer. Ik was gek op trainen, gek op hardlopen, gek op de lifestyle van het toewerken naar een doel. Nu ik dit typ moet ik slikken, want ik voel direct weer het enthousiasme wat ik toen had. Een ongekende drive die maakt dat het vanzelf ging en besef me direct dat dit de reden is waarom het me nu niet lukt. Deze drive heb ik de afgelopen weken namelijk niet gehad. Ik sportte wel heel veel, ontdekte hoe fijn ik het vond om verschillende sporten met elkaar te combineren, maar de focus op lange duurlopen bleef uit. Een soort marathon-missie zonder marathon-modus en dat laatste is toch wel essentieel.

Als er iets belangrijk is, is het ervoor zorgen dat je goed in je vel zit. Dat je elke dag een positieve vibe ervaart omdat je de dingen doet die je leuk vindt.

Hardlopen is voor mij een vorm van ontspanning. Het geeft me positieve energie en is tegelijkertijd mijn uitlaatklep qua negatieve energie. Dit is altijd zo geweest en dat is niet anders geworden. Ik vind het enorm fijn om te gaan hardlopen. Maar het trainen voor een marathon is alleen een soort hardlopen next level. Je stelt je een doel en dat vraagt om net dat beetje extra focus en energie. Absoluut geen mission impossible, maar wel een uitdaging als je agenda al veel focus en energie van je vraagt. En dat was afgelopen maanden het geval. Ik had het namelijk een beetje druk. Nu heb ik een hekel aan dat woord maar ik weet er geen andere omschrijving voor te geven. Maar waar anderen drukte misschien zien als een last, ervaar ik het als een cadeau. Ik krijg kansen waar ik heel dankbaar voor ben en dat geeft me heel veel positieve energie. Energie die ik ‘s ochtends vroeg of ‘s avonds laat gebruik om te sporten ter ontspanning. Wat dat betreft is er niets veranderd, want sporten is nog steeds ‘my kind of doping’. Maar waar ik vorige jaren behoefte had een doel, heb ik nu behoefte aan extra energie.

Omdat ik uit voorgaande jaren wist hoe fijn de kick van het trainen voor een marathon is, besloot ik me weer in te schrijven. Ik merkte toen al wel dat mijn agenda goed gevuld was, maar met een strakke planning moest dit te doen zijn. Ik besloot om de sporten waar ik naast hardlopen inmiddels ook aan verkocht ben gewoon te blijven doen en maakte er een combi van qua training. Kracht (CrossFit), uithoudingsvermogen (hardlopen) en stretch & relax (yoga) was de focus en dat voelde ontzettend goed. Zoals je hebt kunnen lezen ging dat week in week uit super. Ik ging hardlopend naar CrossFit, ontdekte verschillende vormen van yoga en liep meerdere keren mijn favoriete afstand van 17km als duurloop. And I loved it. Sporten ging vanzelf en dat maakte dat mijn werk ook vanzelf ging. Opdrachten volgden elkaar op en daarmee voelde vrije tijd soms als verleden tijd. En wederom, dat bedoel ik positief. Ik merk dat mijn werk me eenzelfde soort boost aan energie geeft die ik van sporten krijg. Het voelt als een soort flow, een bevestiging dat de wet van de aantrekkingskracht voor mij werkt en waar ik dan ook graag mijn tijd in stop.

Als je luistert naar je lichaam, naar je gevoel, dan bestaat er geen falen.

En dat vraagt om keuzes en prioriteiten. Zoals ik mijn blog begon heeft het even geduurd voordat ik een keuze kon maken. Ik wilde deze maken op basis van mijn gevoel en dat wisselde nog wel eens. Ik nam er de tijd en ruimte voor en ontdekte dat de juiste keuze maken niets met falen van doen heeft. Als er iets belangrijk is, is het ervoor zorgen dat je goed in je vel zit. Dat je elke dag een positieve vibe ervaart omdat je de dingen doet die je leuk vindt. Dat kan gaan over werk, maar ook over de invulling van je vrije tijd. Afgelopen weken deed ik dat en leerde ik, mede door yoga, dat bewust rust opzoeken iets anders is dan ontspanning ervaren. En dat voelt zó goed dat ik mijn keuze om de marathon niet te lopen geen moment als falen heb gevoeld. Want als je luistert naar je lichaam, naar je gevoel, dan bestaat er geen falen. Een wijze les die ik heel graag wil delen. Bij deze.

Toch benieuwd hoe mijn laatste twee trainingsweken eruit zagen? Het valt daarin direct op dat ik geen enkele kilometer heb hardlopen en dat klopt. Niet omdat ik dat niet wilde, maar omdat ik last heb van mijn linkerenkel. Bewust dan wel onbewust nam ik dus even wat extra “rust”.

Dus nee, ik loop geen marathon dit jaar maar wat ik wel blijf doen is sporten. Met het overzicht van mijn trainingsweken ben ik wellicht een inspiratie hoe je je week qua sport kunt vorm geven en ik neem wandelen, yoga en fietsen (naar het werk, zó fijn) daarin mee. Ook hierbij gaat het om bewegen en een balans. Zoek naar inspanning en ontspanning. Doe een sport of vorm van beweging wat voor jou goed voelt en laat je niet leiden door (een druk vanuit) je omgeving. Lieve mensen, tot zover deze lange blog. Ik vond het in eerste instantie lastig om te verwoorden, maar dan blijkt maar weer hoe fijn ik het schrijven vind. Net zoals sporten, het gaat vanzelf en het levert me zoveel energie op. Ik zou willen dat ik er meer de tijd voor had, maar helaas heeft een week maar 7 dagen van 24 uur. ;-) Of is dit ook een kwestie van keuzes maken en prioriteiten stellen?

Liefs, Annemieke

Bovenstaande foto is gemaakt tijdens een photoshoot voor de running collectie van Rogelli Sportswear.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *