Wings for Life run – Een bijzonder hardloopevent

Vorige week zondag nam ik weer eens deel aan een hardloopevent. Ik was door Lin uitgenodigd om samen met PUMA deel te nemen aan de Wings for Life run. Een event voor het goede doel, namelijk geld inzamelen voor onderzoek naar dwarslaesie. En dat is niet het enige wat deze run bijzonder maakt. Mensen die in een rolstoel zitten kunnen ook gewoon meedoen. Er zijn geen verschillen, iedereen is gelijk en iedereen heeft hetzelfde doel: de catcher car voor blijven. Een hardloopevent die veel bij me los maakte in meerdere opzichten.

Het was alweer een tijd geleden dat ik aan een hardloopevent deelnam. De Amsterdam marathon een half jaar geleden was de laatste om precies te zijn, say what? Niet dat ik in die tussentijd niet meer aan hardlopen deed, maar mijn trainingsintensiteit is wel heel anders. Ik ga standaard 2x in de week naar CrossFit en loop daarnaast 2 a 3x per week een rondje van 7 a 8km. Mijn conditie is OK, maar mijn duurvermogen is niet meer wat het geweest is. Althans dat dacht ik voordat ik begon, want gedurende de run merkte ik dat ik “vleugels” kreeg.

Wings for Life
Veel grote hardloopevenementen zijn aan een goed doel gekoppeld. Of andersom, je neemt voor een goed doel deel aan een hardloopevent. Zo deed ik een keer mee met de Roparun en liep ik voor de Johan Cruijff Foundation de Dam tot Damloop. De ene ervaring nog bijzonderder dan de ander, maar de Wings for Life run is helemaal speciaal. Dat komt omdat aan het event ook de mensen deelnemen om wie het gaat. Het is niet hardlopen voor mensen met een dwarslaesie maar hardlopen mét mensen met een dwarslaesie. Je staat zij een zij aan de start en gedurende de run loop je samen. Die gelijkheid maakt het event anders dan andere en dat in combinatie met een finish in de vorm van een catcher car maakt het helemaal bijzonder. Het werkte namelijk zo: 30min nadat alle deelnemers waren gestart ging er een catcher car rijden die de lopers als het ware ging achtervolgen. Als je door de catcher car werd ingehaald dan was dat je finish en dus je eindafstand. Kortom: met het idee catch me if you can gewoon blijven gaan tot je wordt ingehaald.

Mijn race
Als team van PUMA mochten we plaatsnemen in het eerste startvak. Ik had niet de ambitie om vooraan te rennen, maar direct starten na het startschot is altijd fijn. Ik startte samen met Lin en Marloes maar al snel raakten we elkaar kwijt in de mensenmassa. We besluiten ieder onze eigen race te lopen en dat maakt dat ik in no-time mijn eigen “easy” pace vind. Ik heb mijn Garmin niet om dus ik heb geen idee wat mijn snelheid is en juist dat gevoel van vrijheid maakt dat ik geniet. Van het publiek, van de sfeer, van de binnenstad van Breda en even later van de natuur om me heen als we de stad verlaten. Ik loop ontzettend makkelijk en het 4km bordje komt dan ook als een verrassing. Op dat moment besef ik me dat er misschien wel meer in zit dan de 10km die ik mezelf had voorgenomen. Ik laat elk idee qua afstand los en focus me op mijn pace.

Terwijl ik loop schieten er verschillende gedachten door me heen. Het besef welk gevoel het hardlopen me geeft komt bij me binnen. Zeker als ik word ingehaald door mensen in een rolstoel. Het raakt me. Ik denk aan al die jaren dat ik fanatiek hardloop. Ik denk aan al die trainingskilometers voor de marathons die ik heb gelopen. En ik denk aan de kick die het hardlopen me geeft. Als ik zelf train, maar met name tijdens hardloopevenementen zoals deze. Kilometers vliegen echt onder me door. Bij elke drinkpost wandel ik even, neem ik wat water en pak vervolgens weer rustig mijn pace op. Ik passeer het 10km punt met nog geen catcher car te bekennen dus ik loop door.

Wauw, ik verbaas me over mijn duurvermogen, het gemak waarmee ik loop en krijg voor mijn gevoel echt vleugels. Wat is dit waanzinnig!

Bij het 14km punt komen er telkens motoren langs die de kant van de weg proberen vrij te maken voor de catcher car die er aan komt. Ik merk dat ik nog energie over heb en besluit te versnellen. Ik verhoog mijn pace en ook dit houd ik vol tot ik daadwerkelijk bij 15,5km word ingehaald door de catcher car. Een rush aan endorfine is daar en ik wandel met een super voldaan gevoel richting de bus. Echt moe ben ik niet, mijn benen voelen okee, het zijn alleen mijn tenen die zeer doen door een blaar. Ik geef mijn nieuwe PUMA schoenen de schuld, ondanks dat ik er heerlijk op heb gelopen.

De bussen brengen ons terug naar het startpunt waar ik mijn medaille in ontvangst neem. Een bijzondere dit keer, omdat het me doet beseffen dat hardlopen je echt ‘Wings for Life’ kan geven. Dank je wel PUMA & Lin voor de uitnodiging om deel te nemen aan dit fantastische hardloopevent.

Meer lezen over mijn hardloop avonturen:
– Benieuwd naar mijn marathon verslagen  – klik hier
– Benieuwd naar mijn trainingsweken – klik hier
– Benieuwd naar mijn hardloop tips – klik hier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *