De magie van de marathon

Als klein meisje leerde ik de Rotterdam marathon kennen. Ik stond als supporter langs de kant om mijn ouders aan te moedigen met het idee dat ik ooit ook eens een marathon zou lopen. Dat ooit drie jaar geleden al zou zijn komt dus denk ik doordat het hardlopen me met de paplepel is ingegoten. Ik raakte besmet met het hardloopvirus en na vandaag voeg ik daar het marathonvirus aan toe. Na de marathon van Amsterdam in oktober is het hardlopen op een laag pitje komen te staan. Ik ga 2x in de week naar CrossFit en loop af en toe een rondje van max 10km, maar een sportief doel ontbreekt. Ik focus me momenteel met alle liefde op mijn job, maar ergens kriebelt het. Zeker na het zien van de Rotterdam marathon beelden vandaag. Wat een herinneringen! Man, het lopen van een marathon is écht magisch en wel hierom.

Set a goal. Go and get it!

Een marathon vergt training. Veel training. Nu liep ik voor mijn eerste marathon veel bewuster mijn trainingskilometers dan voor mijn vierde, maar een gerichte training blijft een must. Dat klinkt misschien als een moetje, maar voor mij niets liever dan dat. Trainen voor een doel geeft mij veel meer voldoening. Ik heb momenteel geen sportief doel en ik merk direct dat mijn focus zich verlegd. Nu maak ik bewust de keuze om me meer op mijn doelen qua werk te richten, maar het kan ook beide. Zo denk ik erover om na 3x Rotterdam voor 3x Amsterdam te gaan. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Weer of geen weer: hardlopen kan altijd

Een marathon in het voorjaar betekent trainen in de winter. Voor de Rotterdam marathon liep ik vaak in het donker, in de kou en in de regen. Klinkt als een zware beproeving, maar niets fijner dan een warme douche na een winterse run. Vervolgens met een kop thee op de bank crashen en je voelt je meer dan voldaan. Voor de marathon van Amsterdam is dat een ander verhaal. Deze marathon is in oktober en dat betekent een trainingsperiode in de zomer. Ik liep vorige zomer soms in shorts, een sport bh met een grote fles water in mijn hand voor de verkoeling. En nee, no shame, want als je traint voor een marathon vliegen de kilo’s er af. Bij mij tenminste, dus nog een pluspunt: je kunt eten wat je wilt want je verbrandt de kilocalorieën in no-time weer.

Gouden herinneringen

Die medaille is mooi, maar de herinnering aan de marathon is ongekend. Als ik terug denk en mijn marathon verslagen lees krijg ik weer kippenvel. Ik noem het moment dat mijn moeder rond het 36km-punt me onverwachts stond op te wachten en even met me mee liep. Het was mijn eerste marathon, ik had het daar zo zwaar en had niet verwacht dat ik daar bekende supporters zou tegenkomen. Mijn moeder wist precies hoe ik me voelde en coachte me op weg. Een soort duw in mijn rug de laatste kilometers naar de finish tegemoet. Of de momenten dat mijn broer me coachte tijdens mijn derde marathon die ik onder de 4u wilde finishen. Ik hield de focus, hij bewaakte me mijn pace. Hoewel hij niets anders kon doen dan toekijken vanaf zijn fiets, was zijn aanwezigheid continu zo fijn. Op het 38km-punt gaf hij me het vertrouwen dat ik het ging redden en durfde ik het te gaan geloven. Echt de kleinste dingen maken je enorm dankbaar tijdens een marathon. De samenhorigheid, het vertrouwen. Verbazing over je eigen kunnen, je grenzen en je doorzettingsvermogen. Kippenvel bij de start, tranen bij de finish. Euforie, runnershigh, spierpijn. En nog eens spierpijn. Had ik al gezegd dat het bijzonder is?

Echt de kleinste dingen maken je enorm dankbaar tijdens een marathon.

Die finish, mensen. Het zwaarste én mooiste moment in één

Als laatste wil ik nog even de finish noemen. Ik dacht dat er niets mooier was dan finishen op de Coolsingel, maar ook finishen in het Olympische stadion in Amsterdam is magisch. En dat zal ongetwijfeld ook voor alle andere marathons worldwide gelden. Het gevoel wat vrijkomt bij het zien van de finish is geweldig. Op je laatste energie loop je die meters om vervolgens al je emoties de vrije loop te laten. Tijdens de marathon van Amsterdam was ik een en al euforie en stond ik figuurlijk te stuiteren van energie. Maar tijdens mijn derde marathon in Rotterdam, maar eerste sub4.00u was ik op. Ik finishte, ging tegen het hek zitten om even bij te komen en liep vervolgens naar mijn familie waar echt alle emoties los kwamen, van trots, van pijn, van intens geluk. Echt, als ik dit verslag lees heb ik spontaan zin om mij weer in te schrijven voor de volgende 42,2km. Hoe gek ook, een marathon lopen is écht magisch.

Aan alle Rotterdam marathon loperts die vandaag zijn gefinisht, alle lof aan jullie! Geniet van de spierpijn.

Benieuwd naar al mijn marathon verslagen? – Klik hier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *