Amsterdam marathon 2016 – Start tot de 10km

Het is alweer even geleden en toch voelt het als de dag van gisteren. Ik beleef bijna elke kilometer opnieuw als ik eraan terug denk, omdat ik deze marathon bewust bewuster heb gelopen. Mijn voorbereiding was niet helemaal marathon-proof, maar mijn mind-set kon niet beter. Ook al is 42K hardlopen niet bepaald “genieten”, toch deed ik het wel. Een terugblik op de Amsterdam marathon.

new-balance-anneau1989-i

running-anneau1989-iHet is 6.30u en ik word uit mezelf wakker. De gedachte dat ik vandaag een marathon ga lopen schiet direct door mijn gedachten en ik sta direct op AAN. De kleine autist in mij komt naar boven en ik werk mijn to do-list af, precies zoals ik het me de avond ervoor heb bedacht. Eerst een ontbijt, daarna douchen, aankleden, tussendoor veel drinken, wc-bezoekje(s), tas inpakken, check check dubbel-check en dan gas erop naar Amsterdam. Het loopt allemaal voorspoedig. Zenuwachtig? Nee hoor, zeg ik terwijl mijn vriend zijn wenkbrauw op trekt en mijn schoonmoeder moet lachen. Okee okee. Ik ben door het dolle heen. Ik kan gewoon niet wachten om te starten. Gelukkig is de start ook al om 9.30u ‘s ochtends en dus rijden we in alle vroegte op zondagmorgen naar Amsterdam. Onderweg krijg ik veel appjes wat mijn zenuwen en tegelijkertijd mijn enthousiasme alleen maar groter maakt. Van succeswensen van vriendinnen tot alle liefs, trots en vertrouwen van mijn moeder die helaas niet kan komen kijken omdat ze in het buitenland zit. Het voelt als een stroom aan energie die ik heel graag los wil laten. Op naar het Olympisch stadion. Op naar de start.

Bij het Olympisch stadion aangekomen neem ik afscheid van mijn vriend en ga ik in een ellenlange rij staan voor een Dixi. Damn wat is het koud, damn wat het is het druk, damn wat duurt dit lang. Het is nog maar 15min tot de start. Het blijkt maar weer dat marathoners wel hard kunnen lopen, maar niet snel kunnen plassen. Gelukkig ben ik niet de enige die om 9.30u nog buiten het stadion in de rij staat om het stadion in te mogen en zie de eerste lopers na het startschot het stadion al uit komen rennen. Terwijl er een constante stroom van lopers het stadion uitkomt, gaat er ook een constante stroom van lopers het stadion in. Ergens baal ik dat ik de startceremonie heb gemist, maar als ik eenmaal in het stadion ben maakt het me allemaal niet meer uit. De muziek, de sfeer, de duizenden lopers om me heen doen me alles vergeten. Ik loop naar mijn startvak en kijk naar de tribunes in de hoop mijn familie ergens te spotten. Het duurt even, maar dan zie ik daar mijn vader en broer zitten. Zij zien mij op dat moment ook en in gebarentaal (ofzoiets) wensen ze me succes. Zulke momenten zijn onbeschrijfelijk. Kippenvel. Ik wandel verder richting de vernauwing vanwaar je daarna rustig kan beginnen met hardlopen (zodat je niet wandelend over de start komt). Ik kijk naar de andere tribune, omdat ik denk dat daar mijn vriend en schoonfamilie zit. Net voor ik begin met hardlopen zie ik ze en dan krijg ik tranen in mijn ogen. Een marathon is zoiets bijzonders. Een overload aan energie, zenuwen en enthousiasme weten zich geen uitweg. Ik begin met lopen, kom onder de start door en zet mijn horloge aan. Keiharde muziek is hoorbaar in het stadion, ik heb een enorme glimlach op mijn gezicht en ren het stadion uit. Let’s do this!

Wat me direct opvalt gedurende de eerste kilometers zijn de tramrails in de weg. Vervelend is het niet, maar het is wel opletten dat je niet verkeerd terecht komt met je voet. Zou toch vervelend zijn als je direct je enkel verzwikt of valt. Wat ik op dat moment nog niet weet is dat ik voor dat laatste geen tramrails nodig heb, maar daarover in een volgend verslag meer. Al snel gaat het parcours het Vondelpark in. Ik kijk om me heen en geniet van het “Central Park” van Amsterdam. Zeker in de herfst met de zon die op al het groen/gele/rode blad schijnt. Ik geniet. Wauw, wat is dit geweldig. Ik voel me goed, besef me dat ik mijn knie niet voel terwijl ik twee weken eerder een paar dagen flink last heb gehad. Wat voor pijntje het is geweest en waar het door kwam weet ik niet, maar rust heeft geholpen en ik hoop maar dat de pijn dan ook uitblijft. Fingers crossed, niet aan denken. Ik heb de route van te voren bekeken en weet dat we na het Vondelpark richting het Rijksmuseum lopen. Als het goed is staat mijn broer daar ergens langs de kant en dus scan ik continu al het publiek af. Klinkt misschien gek, maar ongemerkt vliegen de eerste kilometers aan me voorbij. Onder het Rijksmuseum doorlopen is waanzinnig. Het publiek staat rijen dik, bandjes en DJ’s langs het parcours bouwen een feestje en ik dwing mezelf om in mijn eigen ritme hard te blijven lopen ipv opeens te versnellen op de adrenaline die ik ervan krijg. Ik wil 6.00min per km aanhouden, maar merk al snel dat ik veel makkelijk op 5.45min per km loop. En laat op dat moment alles los. Mijn zenuwen zijn weg, mijn twijfel (of ik pijn in mijn knie voel) is weg en een enorm relaxt gevoel komt naar boven van puur enthousiasme. Wat is dit toch waanzinnig!

Op dat moment zie ik mijn broer. We zwaaien, lachen en het voelt als een feestje. Oh yeah het gaat goed. De eerste 5km zitten erop en ik geniet van de grachtenpanden waar ik langsloop. Sehr schön. Bij het 5km-punt is de eerste drink-post en ik pak direct een bekertje Isostar en een bekertje water, want het is warm. Goed drinken is een must bij deze weersomstandigheden. Ik wandel even, drink rustig de bekers leeg en zet weer aan. Op naar de volgende 5K en dan zit ik alweer op 1/4 van de marathon. Op de een of andere manier maak ik non-stop rekensommetjes en stel voor mezelf tussendoelen, want aftellen naar 42K is nog een eind. Kilometers tik ik fluitend weg tot ik opeens mijn vader en broer hoor. Wat leuk, die had ik hier niet verwacht. Ik ren naar ze toe, geef ze een high five en stel mijn bezorgde vader gerust dat ik mijn knie niet voel. Het gaat super roep ik en ik ren door. Ongeveer een kilometer verder zie ik Anouschka die ik bij van een van de vele social media events heb leren kennen. Waar we elkaar in Rotterdam hebben gemist, zien we elkaar nu wel. Super leuk! Nog weer een kilometer later staan daar opeens mijn vriend en schoonfamilie. Wederom een enorme verrassing en je begrijpt dat ik vlieg op het enthousiasme wat dit me telkens geeft. Voor ik het weet ben ik bij het 10km-punt en zit de eerste kwart van de marathon erop. Dit gaat goed, op naar dat half way point.

Meer lezen over mijn Amsterdam marathon 2016:
– Een terugblik van het moment van finishen tot the day after – klik hier

– Benieuwd naar al mijn marathon verslagen (van de Rotterdam marathon): klik hier

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *