Amsterdam marathon 2016 – 21km tot de Finish

Ik had mezelf voorgenomen om de marathon weer in vier delen op te schrijven, zoals ik voorgaande keren met de Rotterdam marathon ook deed. Waar ik de eerste 21K van de marathon me nog goed kan herinneren, heb ik dat gevoel niet bij het stuk van 21K naar het 30km-punt. Er zijn slechts een aantal momenten die ik me herinner als ik eraan terug denk. De kilometers langs de Amstel die aan de ene kant lang duren maar ook weer voorbij zijn gevlogen. Het moment dat ik mijn familie weer zie bij het viaduct die elkaar schijnbaar ook hebben gevonden, een en al feest. En dan de punten op het parcours wat ik herken van die keer dat mijn broer met de Amsterdam marathon mee deed en ik hem aanmoedigde. Maar verder? Als ik terug denk aan het stuk van 21km tot 30km voelt het eentonig. Ik scan mezelf vrijwel constant hoe ik me voel en kom telkens tot de conclusie dat het goed gaat, maar dat de verzuring begint. Op naar die laatste 10km. Op het moment dat ik bij het 30km-punt aankom besef ik me dat vanaf nu de marathon echt aan gaat. Ontkennen dat het geen pijn doet kan niet meer, spieren verzuren nu eenmaal en dat is de marathon op zijn mooist (en zwaarst).

Bij het 32 km-punt komt mijn broer opeens naast me fietsen. “Gaat lekker, Annemieke!”. Ik moet lachen. Jaa, jij hebt makkelijk praten denk ik en ik zeg hem dat het so far inderdaad wel goed gaat, maar dat ik mijn benen begin te voelen. Even de afleiding door te kletsen vind ik heel fijn en ik vertel hem dat ik eigenlijk heel “makkelijk” loop en misschien nog wel wat kan versnellen. Terwijl ik het zeg vraag ik mezelf direct af hoe ik dat wil gaan doen. Even versnellen, yeah right. Nee, ik besluit gewoon mijn pace te blijven vasthouden en roep nog maar hem: “Ik loop hem gewoon “relaxt” uit, maar meer zit er niet in.” Vervolgens vraag ik hem hoe het met een vriend van hem gaat die ook ergens loopt. Hij zegt dat hij waarschijnlijk in het begin te hard is gegaan en op dit moment het super zwaar heeft. Het is de vraag of hij hem gaat uitlopen. Ai, de man met de hamer denk ik, en ik besef me dat ik er wel makkelijk over doe, maar intussen mijn benen en de vermoeidheid ook aardig begin te voelen. Ik zet de gedachte opzij. Rustig blijven lopen, bij de volgende drink-post mag ik van mezelf wandelen. Mijn broer fietst vervolgens weer voor me uit. Hij zal onderweg nog een keer staan en ik ben blij dat ik daar naar uit kan kijken voor ik me ga richten op de finish waar de rest van mijn familie me staat op te wachten.

Het Vondelpark is daar. Waar ik aan het begin er voor mijn gevoel doorheen vloog, tel ik nu de kilometers af. Ik zie het 39km-punt en het voelt alsof ik er echt bijna ben. Want 40km is “slechts” 2km verwijderd van 42km. Dit een simpele rekensom en toch werkt het in mijn hoofd zo. Ik maak de raarste sommetjes om voor mijn gevoel op de fijnste manier af te tellen. Terwijl ik nadenk zet ik voet voor voet. Mijn pace van 6.00min/km is inmiddels 6.15 en zie ik zelfs terug zakken naar 6.30min/km, maar this is it. Waar ik een paar kilometer terug nog optimistisch was en nadacht om misschien nog iets te versnellen, denk ik nu alleen maar aan de pijn in mijn benen. Pff, versnellen? Blijven hardlopen is al een opgave. Ik kijk nog steeds om me heen, scan het publiek en zie opeens Zelia van Just Keep Running die ik laatst tijdens een event ontmoette. Ik zie haar hond Noa, ook een border collie en denk aan mijn eigen hond Hegi (die er op lijkt) die ik bij de finish weer zal zien. Ik krijg een glimlach op mijn gezicht. Oh, de finish. Wat kijk ik daar naar uit. Ik loop rustig door en zie daar het het 40km-punt. Nog maar 2km te gaan en het einde van het Vondelpark nadert. Daar is tevens een drinkpost en dat zie ik als een goed argument om weer even te wandelen. Ik laat de zoete sportdrank staan, maar geniet wel van een bekertje water. Als ik weer begin met lopen ervaar ik een pijnlijk gevoel, maar tegelijkertijd ook een yes-gevoel. Het is nu echt op naar de finish. Ik herken het parcours van de heenweg. Ik herken de tramrails in de weg, ik herken de rotonde, het bandje met muziek, de laatste bocht en dan is het stadion daar. Het publiek staat buiten al rijen dik, laat staan hoe het op de tribunes in het stadion is.

Ik loop het stadion in en weet dat ik nog rond moet voor ik bij de finish ben. Ik voel een enorme boost aan energie. Wauw wat is dit geweldig en ik vergeet op dat moment alles! Ik ben de bocht door, zie de finish-boog en zet zonder er over na te denken een sprintje in. En als ik de filmpjes die mijn familie heeft gemaakt terug kijk ziet dat er nog soepel uit ook. Op de een of andere manier voel ik niets meer van de enorme vermoeidheid in mijn benen die ik met name de laatste 10km voelde. Het was denk ik de mentale marathon waar ik met name last van had, want na de finish voel ik een en al energie. OK mijn benen zijn moe, maar zitten en bijkomen wil ik niet. Ik kijk het stadion rond op zoek naar mijn familie. Mijn gevoel zegt me dat ze ongeveer op de plek zitten waar ze ook bij de start stonden. Het is even zoeken maar opeens zie ik ze daar allemaal staan. Ik spring in de lucht, zwaai en steek mijn duimen in de lucht. Wauw wauw wauw, wat is dit gevoel waanzinnig! Ik wil naar ze toe en haast me een weg tussen de gefinishte lopers door naar mijn medaille en vervolgens het stadion uit. Een non-stop glimlach staat op mijn gezicht en ik ben echt een en al euforie. Die mentale zware laatste 10K ben ik vergeten en ik besef me dat ik echt de meest relaxte marathon ooit heb gelopen. Er schiet van alles door me heen. Emotioneel word ik niet, maar ik slik wel even als ik denk aan mijn trainingsperiode. Het voelt bijna alsof die zwaarder was dan de marathon zelf, maar daar staat tegenover dat ik me meer dan ooit besef dat hardlopen my kind of doping is en ik echt niet zonder kan/wil. Het geeft me dé energie, afleiding en (runners)high die ik nodig heb. Een gevoel wat ik niet uit kan leggen.

adam-marathon-ii

En daarmee wil ik deze reeks aan marathon verslag afsluiten. De Amsterdam marathon heeft me doen ervaren dat ik het écht waanzinnig vind om dit te doen. Waar ik tijdens de Rotterdam marathon continu mijn tijd wilde verbeteren, liet ik dat nu een keer los en genoot ik puur en alleen van het hardlopen. Het lopen van een marathon is en blijft een uitdaging, maar wel een die me enorm veel voldoening geeft. Op naar een volgende, dat is zeker. Maar welke marathon en wanneer, dat is nog de vraag.

Meer lezen over mijn Amsterdam marathon 2016:
– Een terugblik van het moment van finishen tot the day after – klik hier
– Van de start tot de eerste 10km – klik hier
– Van het 10km-punt naar 21,1km, het halfway-point – klik hier

– Benieuwd naar al mijn marathon verslagen (van de Rotterdam marathon): klik hier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *