Amsterdam marathon 2016 – 10km tot de 21,1km

adam-marathon-vIk kom voor mijn gevoel fluitend over het 10km-punt. Op mijn horloge kijken doe ik niet, ik houd enkel mijn pace in de gaten dat ik niet te snel ga lopen. En dat lijkt me meer moeite te kosten dan het hardlopen zelf. Kilometers schieten als een raket onder me door. Okee dat is ietswat overdreven, maar ik loop enorm ontspannen en geniet echt volop. Ik wilde rond de 6.00min/km lopen en dat lukt aardig. Hoewel ik liever wat sneller loop dwing ik mezelf het rustig aan te doen, want ik verwacht dat ik mezelf hier de laatste kilometers dankbaar voor zal zijn. Mijn voorbereiding is nu eenmaal niet super, dus laat ik de uitdaging om te finishen vooral niet groter maken dan ie al is. Maar terug naar mijn verslag. Ik neem je mee, van het 10km-punt naar het moment dat je op de helft bent en de marathon pas echt gaat beginnen.

De kilometers na het 10km-punt begin ik in een soort focus qua ritme te komen die ik niet wil loslaten. Ik kijk om me heen, geniet nog steeds, maar besef me ook dat dit vliegende gevoel van de eerste 10km niet zal blijven aanhouden. Take it easy zeg ik tegen mezelf en ik loop rustig door. Even voor ik de Amstel bereik plopt mijn broer daar opeens weer langs de kant op. Yeah, gaat lekker! hoor ik heb roepen en ik geef hem een high five. Hij vertelt me dat mijn vader en broer onder het viaduct staan en dus loop ik door met weer een boost aan energie. Onderweg bekenden zien is het leukste wat er is en ik scan het publiek af in de hoop dat ik ze niet mis. Ik hoor ze, geef ze weer een high five en zie even verderop mijn vriend en schoonfamilie ook weer. Wat is dit leuk en wat had ik dit nodig. Niet qua energie, maar wel qua enthousiasme, want de Amstel is daar en dat is het stuk waar ik van te voren erg tegenop zag.

Toen ik me inschreef voor de Amsterdam marathon was ik vooral benieuwd naar de verschillen die ik zou ervaren met Rotterdam. Het parcours in Rotterdam voelt bekend, maar van Amsterdam had ik nog geen idee. Op de een of andere manier had ik van te voren het idee dat het saaier (qua parcours, niet door het karakteristieke Amsterdam) zou zijn en het stuk heen-en-weer langs de Amstel leek me wederom saai (qua publiek). Oh boy I was wrong. Ik denk dat het fantastische weer ook een grote rol speelde, maar het stuk langs de Amstel was echt ontzettend mooi. Bij het viaduct (op ongeveer 14km) waar je als het ware begint aan het lusje van 10km langs de Amstel staat enorm veel publiek. Ook mijn familie stond daar en dat geeft een enorme boost om aan het stuk te beginnen. Vervolgens komt al snel weer een drinkpost in zicht. Door de hitte kijk ik uit naar vocht en ik neem weer even de tijd om goed te drinken. Een bekertje Isostar, een bekertje water en ik begin weer met hardlopen. Langs de Amstel staat minder publiek, iets wat ik aan de ene kant mis en aan de andere kant ook ontzettend fijn vind. Klinkt bijna als een soort zen-zone, maar nu ik terug denk heb ik dat wel zo ervaren. Je komt uit de drukke stad en loopt langs het water tussen de weilanden door. Nederland op zijn puurst! Ik tel langzaam de kilometers af en ben continu in gedachten. Voel ik al iets? Nee. Of naja, een vermoeidheid die erbij hoort. I can handle it.

Aan de andere kant van de Amstel zie je de lopers terugkomen die de lus bij Ouderkerk aan de Amstel al hebben gemaakt en al over het 21,1km-punt zitten. Aan de ene kant ben ik jaloers, aan de andere kant focus ik me ook op mezelf. Ik kom vanzelf bij dat punt als ik maar blijf hardlopen. En dat doe ik terwijl ik in de verte de brug zie verschijnen waar we overheen moeten. Om me heen varen roeiers, boten met muziek en wordt het publiek aan de kant langzaam weer meer. Ik loop het heuveltje op, draai de brug op en loop het heuveltje van de brug weer af. Op dat moment struikel ik en val vol op de grond. Ik vang mezelf op met mijn handen, elleboog en mijn knieën. Neeee, schiet er direct door me heen. Hoe kan me dit overkomen? Ik sta direct op en loop weer mee met de stroom hardlopers om me heen. Publiek vraagt nog hoe het gaat, maar ik glimlach en loop verder. Toch dwing ik mezelf even later om een stukje te wandelen. Wat is de schade eigenlijk? Mijn handen zijn gevoelig, maar niets aan te zien. Mijn elleboog ligt open, maar that’s it. Mijn knieën voel ik nog niet, maar echt mijn aandacht erop te focussen durf ik niet omdat ik denk dat ik dan wel iets voel. Mijn broek en shirt zijn vies, maar I don’t care. Mijn startnummer speld ik weer even goed op, omdat die er los bij hing en ik begin weer met hardlopen. Niet zeuren, niets aan de hand. Al vrij snel is daar het 20km-punt met drinken en een spons. Ik zie het als een refreshment point, wandel weer even om wat te drinken, maak mijn handen nat en schoon met een spons en voel me weer OK. Ik blijf nadenken over die val en vraag mezelf telkens af hoe dit kon gebeuren, maar vind geen antwoord. Ik baal omdat een klap nou niet bepaald fijn is voor je spieren omdat deze het al zo waar te verduren hebben. Maar ergens vind ik het ook niet zo erg, want het heeft me uit de “sleur” van gedachten getrokken waar ik in zat op de heenweg van de Amstel, en nu loop ik alweer op de terugweg. Op naar het 21,1km-punt. In no-time ben ik daar voor mijn gevoel aanbeland wat me een enorme kick geeft. Ik zit op de helft en dus is het tijd om af te gaan tellen. Op naar het 30km-punt, op naar de finish.

Meer lezen over mijn Amsterdam marathon 2016:
– Een terugblik van het moment van finishen tot the day after – klik hier
– Van de start tot de eerste 10km – klik hier

– Benieuwd naar al mijn marathon verslagen (van de Rotterdam marathon): klik hier

Om een indruk te krijgen van het plezier maar ook de pijn die een marathon met zich meebrengt, check mijn soms sprekende gezicht op onderstaande foto’s die onderweg zijn gemaakt. Van een lachje, naar een easy going blik, naar een ik doe mijn ogen even dicht want ik doe alsof ik in een zen-modus ben foto, naar een ik bijt op mijn kiezen want zo fijn is dit gevoel in mijn benen niet foto. En mijn finish-foto’s zijn al helemaal sprekend…

adam-marathon-iii adam-marathon-iv

Foto’s van marathon-photos.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *