Amsterdam marathon 2016: The day after

adam-medaille-iiTijdens de Rotterdam marathon in april dit jaar ging ik enorm diep. Ik wilde een PR lopen en focuste me op een marathon-pace voor een tijd onder de 4.00u. En dat lukte. Die laatste 10km waren ongelofelijk zwaar, maar ik behaalde mijn doel en het gevoel wat dat me opleverde was waanzinnig. Als ik dit verslag lees krijg ik weer tranen in mijn ogen, wederom van trots maar meer nog van het besef dat het lopen van een marathon écht ongelofelijk mooi is. Iets wat ik me gisteren niet pas achteraf, maar tijdens het lopen van de Amsterdam marathon continu besefte. OK, die laatste 10km waren wederom zwaar, maar die eerste 30K vlogen voorbij. Ik genoot écht van elke kilometer. Zelfs van die mentale strijd op het einde. Want dat maakt een marathon een marathon. Doorgaan op het moment dat je eigenlijk wilt stoppen, vertrouwen op jezelf en je eigen kunnen. Een terugblik van het moment van finishen tot the day after.

Ik kom het stadion in, zie op mijn horloge 4.19 en zet nog een sprintje in om ervoor te zorgen dat ik op 4.20 finish. Hoe ik het doe weet ik niet, maar ik sprint op de finish af. Ik kom over de finish, zet mijn horloge stop en zie het staan: 4u20min. Wauw! 42,2K in 4.20: mijn tijd kan eigenlijk niet mooier ook al is het mijn langzaamste marathon tot nu toe. Kort na de finish kijk ik rond in het stadion op zoek naar mijn vriend, mijn vader, mijn broer en schoonfamilie. Als het goed is zitten ze ergens op de tribune en hopelijk hebben ze me zien finishen. Mijn gevoel zegt me dat ze op de plek zijn gaan zitten waar ze bij de start ook zaten en na een tijdje zie ik ze. Jaa! Ik zie ze dolenthousiast zwaaien en ik spring in de lucht van blijdschap. Ik zwaai terug, schiet vol van emotie en het besef is daar: I did it again!

Ik wil naar ze toe. Dit gevoel is zo waanzinnig en dat moet ik delen. Na een finish is dat alleen lastig. Ik bevind me in het uitloopgebied. Iedereen om me heen kent dezelfde vreugde, maar ook een ongekende vermoeidheid. Mensen liggen te “chillen” op de grond, andere zitten alle indrukken te verwerken tegen een hek en weer anderen doen weer een soort pinguïn-dansje om niet aan de spierpijn toe te willen geven. Ik behoor voor mijn gevoel tot geen enkele categorie, ik zit zo vol energie en wil het liefst zo snel mogelijk het stadion uit naar mijn familie. Ik ontvang mijn medaille, kijk er naar, neem hem in mijn hand en voel mijn glimlach op mijn gezicht nog groter worden. Oh yeah, come to mommy. Marathon nr. 4 is binnen en het besef blijft maar groeien dat ik het ondanks de twijfel, de zenuwen, mijn mindere voorbereiding en de pijn in mijn knie twee weken voor de marathon heb geflikt. En hoe. Want zo fit heb ik me nog niet eerder gevoeld na het lopen van een marathon.

Ik sluit aan in de rij van lopers om het stadion uit te gaan. Ik krijg een flesje sportdrank en zie daar het punt waar de supporters hun lopers opwachten. Ik vraag me af hoe ik in deze mierenhoop van mensen mijn familie ga spotten, maar zie als snel in de verte mijn broer. Ik roep hem en zie direct dat de rest van mijn familie ook bij hem is. Waar ik in Rotterdam (dit jaar) nog in tranen uitbarstte ben ik nu een en al euforie. Als ik na alle felicitaties begin te vertellen raak ik niet uitgepraat. Het ging zó goed! “Die laatste 10km waren wel zwaar, toen was ik er wel klaar mee, maar die eerste 30K vlogen voorbij. En dat moment van finishen, wauw! Zagen jullie mijn eindsprintje?” Ze moeten lachen. Ik vertel over de mentale strijd die eigenlijk zo makkelijk te handelen was en vergeet de vermoeidheid die ik in mijn benen voel(de). Je ziet er ook nog fit uit, hoor ik ze zeggen en mijn broer maakt nog de grap: het is ook “maar” 42km hé?!. Ik moet lachen en besef me dat ik doe alsof het niks is, maar wel weer “even” een marathon heb gelopen.

Na een tijdje te hebben gekletst is het tijd om naar huis te gaan. Ik trek een jasje aan, maar echt koud heb ik het niet. Het zonnetje schijnt non-stop en de temperatuur is heerlijk zacht. Het is nog een tijdje wandelen naar de auto wat een prima cooling-down is. De trap in de parkeergarage is alleen iets minder fijn. Ook weer thuis ben ik nog vol euforie. Na een lekkere warme douche verzorg ik mijn benen/knieën met Ice Power en mijn voeten met een lekkere voetencrème. Ik trek mijn chill-outfit aan en drink non-stop thee en water om het vocht weer aan te vullen. Vanaf de bank bestellen we sushi die we onder het genot van een Netflix-“marathon” opeten en gaan ‘s avonds nog een rondje wandelen met Hegi. Klinkt gek, maar wandelen vind ik fijner dan continu op de bank liggen. Mijn benen voelen wat onrustig en langzaam wandelen voelt goed. Daarnaast vind ik die frisse wind ook wel fijn, want waar je spierpijn zal verwachten heb ik eerder last van mijn hoofd en een giga blaar op mijn teen. Ik ben moe, maar enorm voldaan. 16 oktober 2016, Amsterdam marathon, je was waanzinnig.

Ook vanochtend, the day after, voel ik me super. Mijn hoofdpijn is weg, maar de spierpijn is ervoor in de plaats gekomen. Maar goed, als ik in beweging blijf is het goed te doen dus dat is mijn plan voor vandaag. Als een pinguïn waggelend door huis mijn tas inpakken, want morgen stap ik in het vliegtuig voor een reisje Kroatië, Montenegro en Bosnië-Herzegovina. Welverdiend, al zeg ik het zelf. Ik wil weer net zoals vorige jaren de marathon in vier delen opschrijven en je meenemen van start naar 10km, van 10km naar 21K, van halfway-point naar 30km en 30K naar de finish. Na mijn vakantie online!

Mijn verslagen van de Rotterdam marathon die ik liep in 2014, 2015 en 2016 lees je hier

adam-medaille-iii

3 Comments

  • Wauw… Van dit blogje krijg ik zo’n goed gevoel. Bijna alsof ik zelf de marathon heb gelopen, maar dan anders. Op de een of andere manier neemt het me een beetje terug naar de tijd waarin ik nog wel meedeed aan hardloopwedstrijden (ik ben overigens nooit verder gekomen dan 20 km)… De euforie achteraf. Het geweldige gevoel, ondanks de vermoeidheid of pijn die er soms zijn.
    Bedankt voor deze blog! Ik ben nu heel langzaam het hardlopen weer aan het opbouwen en dit heeft me motivatie gegeven… :-) Dankjewel!

    En het aller-, allerbelangrijkste: GEFELICITEERD! 4.20 is inderdaad een toffe tijd, haha! :-)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *