Nacht van de Vluchteling

IVVorige week zaterdag (op zondag) deed ik samen met vriendinnen mee aan de Nacht van de Vluchteling. Een wandeltochtje van 40km midden in de nacht. Klinkt als een easy opgave, maar als je je bedenkt dat we van 00.00u tot 10.00u ‘s ochtends on the road waren voelt het opeens anders. Daarnaast was trainen niet in onze voorbereiding opgenomen omdat we ons enkel richtten op zoveel mogelijk sponsorgeld binnen halen. Dat is gelukt, want we hebben ons streefbedrag ruim gehaald met meer dan €2250. Iets waar we heel trots op zijn, maar nu de uitdaging zelf nog. Dat we in staat zijn om een nachtje door te trekken wisten we, maar hoe voelt een nacht waarin je 40km wandelend aflegt?

IIIIII

We verzamelden om 19.30u op Rotterdam CS waar direct een gezonde spanning voelbaar was. De keuze qua kleding werd doorgenomen en ook de inhoud van de rugzakken werd gecheckt wie wat aan eten en drinken had mee genomen. We lachten elkaar uit om sommige (on)verstandige keuzes of maakten elkaar gek met worse care scenario’s. We hadden afgesproken ‘s avonds samen een hapje te eten om vervolgens naar de Cruise Terminal te gaan waar we ons startbewijs konden ophalen. De start was immers pas op 00.00u. Toen we in het restaurant zaten begon het buiten te regenen wat de zenuwen niet ten goede kwam, maar de pret van te voren wel. Waar zijn we aan begonnen? We checkten het weerbericht wat ons gelukkig vertelde dat het qua regen ‘s nachts mee zou vallen. Gelukkig, dan hebben we hopelijk aan de simpele wegwerp poncho’s voldoende. We bevestigden onze lampjes aan onze jassen en rugzakken en gingen op naar het startgebied.

Aangekomen in de Cruise Terminal was het tijd om ons startnummer/stempelkaart op te halen. Hoewel het enorm druk was, ging dit vrij snel en begaven we ons naar de gezamenlijke opening van Hadewych Minis en andere BN’ers die het feestje openden met het samenhorigheidsgevoel “iedereen is van de wereld”. Geen kippenvel zoals bij “You never walk alone” van Lee Towers voor de marathon, maar wel een lekkere sfeermaker. Wat nou zenuwen? Die 40km gaan we wandelen. Na een fanatieke warming-up van Olga Commandeur, jawel, was het tijd om naar de Erasmusbrug te gaan waar de start was. Met nog 1500 anderen werden we door Aboutaleb enthousiast aangemoedigd en klonk het startschot. Here we go.

Start – 13km – Rustpunt nr.1
Op de Erasmusbrug zat het tempo er niet lekker in. Met 1500 deelnemers op het voet- en fietspad de brug over kost even wat tijd, maar toen we eenmaal langs de Maasboulevard liepen kwam de snelheid erin. Het was een lange strook van wandelaars die de stad deed oplichten door alle lichtjes die op de jassen en tassen bevestigd waren. OK dit is overdreven, want Rotterdam a city that never sleeps doen oplichten is onmogelijk, maar een mooi gezicht was het wel. Hoe de route precies liep is me onduidelijk, want al vrij snel na de Maasboulevard raakte ik mijn richtingsgevoel kwijt. De route was duidelijk aangegeven met bordjes en tekens op de grond, maar die hadden we de eerste kilometers niet nodig want het was een onafgebroken stroom aan wandelaars. De sfeer zat er direct goed in. Helaas geen muziek, bandjes of publiek langs de route zoals ik bij hardloopevenementen gewend ben, maar wellicht ook niet zo gek als je je bedenkt dat we rond 1.00u/2.00u in de nacht voorbij kwamen. Zo kwamen we als ik het me goed herinner bijvoorbeeld ook door het Kralingse Bos. Een park met zicht op de skyline van Rotterdam, maar waar je midden in de nacht nog geen hand voor ogen ziet. De eerste kilometers gingen goed. We wandelden steady, vonden een prima tempo en zenuwen maakten plaats voor onzekerheid. De benen voelden goed en voor ons gevoel bereikten we in no-time het eerste rustpunt op Hockey Club Rotterdam. We twijfelden even of we niet in een keer door wilden wandelen, maar besloten toch maar even een kop koffie te gaan halen. 

13 – 24km – Rustpunt nr.2
Twee van ons groepje scoorden ondertussen ook even een (preventieve) blarenbehandeling bij de EHBO. Baadt het niet, dan schaadt het niet. Waar de energie en het enthousiasme bij aankomst nog aanwezig was, was deze bij vertrek even ver te zoeken. Het was inmiddels 3.00u, weer in de benen op naar het volgende rustpunt ruim twee uur wandelen verder. Say what? We hadden verwacht dat op HCR wel iets van een (hockey)feestje gaande zou zijn, maar het rustpunt was ook echt een rustig punt, dus zetten we bij vertrek onze eigen muziek aan waardoor de stemming er weer goed in kwam. Als ik terug denk vond ik deze etappe het zwaarst. De vermoeidheid in de benen en qua slaap kwam langzaam opzetten en het rustgevende (natuur)gebied waar we doorheen liepen was ook eerder slaapverwekkend dan energiegevend. Uitgestrekte weilanden, koeien en schapen die in het gras lagen (te slapen), van boerderijen naar kingsize huizen waar geen leven te bekennen was omdat iedereen sliep. De kilometers naar rustpunt nr.2 waren rustig om het maar zo te zeggen. Maar na ruim een uur wandelen van rustpunt nr.1 was daar het 20km bord wat betekende dat we op de helft zaten. Oh yeah, “nog maar” 20km te gaan, tijd om te gaan aftellen. We verzamelden ons voor het bord voor een foto en liepen vervolgens samen op naar het volgende rustpunt wat weer een boost aan energie gaf. 

24 – 29km – Rustpunt nr.3
Bij het rustpunt aangekomen was het inmiddels licht en ging een koffie’tje er weer goed in. Samen met een kaas-uien broodje, Tony Chocolonely karamel zeezout en/of pannenkoek, al het energievoer werd uit de rugzakken gehaald. Ondanks dat het hier en daar een steekje in de zij betekende tijdens het wandelen, waren we denk ik het energierijkste groepje wandelaars. We maakten enorm veel lol, kwamen tot de ontdekken dat we al in Delft waren, wat betekende dat ons volgende rustpunt bij studentenvereniging Virgiel dichtbij zou zijn. Waar we bij HCR een feestje hadden gemist, verwachtten we bij de studentenvereniging op zijn minst de mogelijkheid om een biertje te drinken. Iets waar we als oud-dispuutsleden naar uit keken. Maar helaas, dit bleek niet het geval. Dat de sociëteit van de “grootste en actiefste studentenvereniging van Delft” groot is jaa, maar actief nou nee. Los van alle wandelaars was het een dooie boel en maakten we wederom ons eigen feestje door zelf de muziek aan te zetten.

29 – 35km – Rustpunt nr.4
Het is inmiddels iets van 7.00u. Bij Virgiel was het misschien geen feestje, maar de goede sfeer die we daar zelf creëerden wisten we vast te houden. We gingen weer op pad en liepen al vrij snel tegen het 30km-bord aan. Wederom tijd voor een foto voor het thuisfront. Een wake-up call voor hun en voor onszelf, want het besef was daar dat we nog maar 10km hoefden te wandelen. Hoe de benen voelden? Over het algemeen OK. Los van een pijntje in de bovenbenen en bij sommige een iets wat irriterende hamstring, heupgewricht of voet, werd er niet geklaagd. Sterker nog, het tempo én het plezier zat er nog steeds goed in. Aangekomen bij het laatste rustpunt werden we ontvangen door een van onze sponsoren, vrienden van een vriendin van mij. Zij hadden ons ‘s nachts online gevolgd en hadden besloten om ons te komen aanmoedigen. Voor ons onverwacht en enorm leuk, want dit zorgde weer voor een extra dosis aan slechte verhalen. De koffie en thee bij het rustpunt lieten we staan en genoten van een heerlijk glaasje limonade hoewel het verlangen naar een ijskoud biertje nog steeds aanwezig was. Op naar de finish dan maar.

35km – Finish
Oei, terwijl ik dit typ denk ik wat word dit verslag lang. Iets wat gelijk staat aan de Nacht van de Vluchteling zelf, want met name tijdens het laatste stuk kwam het gevoel dat er geen einde aan zou komen. Terwijl de voorgaande kilometers voorbij waren gevlogen, voelden die laatste kilometers lang. Nu stond ook bij elke kilometer een bord wat aan de ene kant motiverend werkte en aan de andere kant frustrerend was. We zetten het tempo er nog even flink in en tikten de laatste kilometers in een uur af. Aangekomen op de Grote Markt liepen we over een gele (jawel) loper en werden ontvangen met publiek, applaus, felicitaties en een medaille. Een laatste foto bij het 40km bord om vervolgens op het terras te crashen, een biertje te bestellen en te proosten op onze prestatie. Je zou verwachten dat de vermoeidheid na een biertje (of twee) wel in zou slaan, maar dit viel me alles mee. Mijn benen herstelden zich tijdens het borrelen al, zodat ik vervolgens een sprintje kon trekken naar de trein die me van Den Haag naar Utrecht kon brengen. Bij vriendinnen ging dat iets minder soepel, maar ook zij waren na een dag weer fris en fruitig op het werk aanwezig. Zoals ons dispuutlied begint “Jong, lief, warm en ambitieus, dat is niet alles heus” eindig ik dit verslag. Ondanks dat dit een ander soort nachtje doortrekken was dan we samen gewend zijn, was het weer een mooie herinnering. “Het leven is zo kort. Dus maak plezier met mij. Want als de ochtend komt, is alles weer voorbij.”

Meer lezen over de Nacht van de Vluchteling:
– Van idee tot inschrijving – Klik hier
– Onze sponsoracties & voorbereidingen – Klik hier

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *