Running: Marikenloop

Medaille Marikenloop IEnkele weken geleden kreeg ik de vraag of ik deel wilde nemen aan de Marikenloop. Aangezien ik nog nooit eerder aan deze ladiesrun heb deelgenomen, was ik blij verrast met deze uitnodiging. Hardloopevenementen zijn altijd leuk, maar de vibe tijdens een ladiesrun is extra bijzonder gezien de sportieve enthousiaste sfeer. Who run the world? Inderdaad. Samen met nog 8619 vrouwen ging ik van start en liep ik 10km in het prachtige Nijmegen. Mijn verslag van de Marikenloop.

Het is zondagochtend 8.30u. Ik word uit mezelf wakker, wil eigenlijk nog een uurtje extra slapen maar het lukt me niet meer om in slaap te komen. Dan maar een ontbijtje maken. Het wordt mijn favoriete hardloopontbijt van oats, banaan en pindakaas. Aangezien de start pas om 14.15u is doe ik het ‘s ochtends lekker rustig aan; easy like sundaymorning. Ik pak de trein om 12.00u richting Nijmegen en langzaam vult de trein zich met meer hardlopers. Van stiltecoupé naar kippenhok, de sfeer zit er goed in.

Aangekomen in Nijmegen loop ik naar het evenemententerrein. Ik kleed me om en heb nog genoeg tijd om in de rij voor het toilet te gaan staan. Iets wat ik heb ingecalculeerd, jawel. Vervolgens loop ik naar het startvak en voel me race-ready. Annemarie Thomas verzorgt een warming-up voor alle lopers en laat ons lekker bewegen op muziek. Opeens verplaatst het vak waar ik in sta zich naar de start en even is me onduidelijk of we nu gestart zijn of niet. Meerdere meiden kijken om zich heen omdat we geen startschot hebben gehoord, maar dit blijkt ook te kloppen. We wandelen richting de start om daar vervolgens korte tijd later van start te gaan. Ondanks de chaos die even ontstond na de warming-up verloopt de start enorm soepel. Here we go.

Ik heb van tevoren geen race-plan. De Marikenloop stond al wel enkele weken in mijn agenda, maar ik heb er niet bewust naar toe getraind. Ik heb me meer gefocust op de combinatie van verschillende sporten dat het regelmatig hardlopen (en bewust trainen) er bij in is geschoten. Ik weet dat ik 10km moet kunnen lopen en zie het als een check hoe makkelijk/moeizaam dit zal gaan. Daarnaast is mijn voorbereiding alles behalve OK (spierpijn tot de max van CrossFit vrijdagavond, op zaterdagavond om 2.30u pas in bed vanwege een feestje, mijn Garmin vergeten dus lopen zonder horloge om je geen goed idee te geven van de slechtste voorbereiding ever). Dus nee, het idee om een PR te lopen is er niet.

Ik heb geen idee hoe mijn pace is de eerste kilometers, maar ik merk dat ik qua tempo wat inhoud. Ervaring leert dat ik rustig moet beginnen en ik voel aan mezelf welke pace goed voelt. De eerste twee kilometer word ik vooruit gezogen door de massa en de vele bandjes die langs de kant staan. Wat een gezellige sfeer! Ik geniet van het publiek langs de kant van de straat, wat al snel veranderd in bomen langs een onverhard pad. Een groot deel van de route is als het ware een vierkant door het natuurgebied Heumensoord. Toen ik de route van tevoren bestudeerde viel me op dat het twee hele lange rechte stukken zijn. Iets waar ik persoonlijk niet zo van houd, omdat dat mindset technisch wat zwaarder is. Maar al lopende, viel het me alles mee. Het doet me denken aan een eenvoudige trial, I like.

Om de kilometer staat er een groot bord met de km-aanduiding. Ik vind al vrij snel een fijne pace en loop heel ontspannen van kilometer naar kilometer. Of naja ontspannen, ik raakte met mezelf in gesprek. Hoe kan het dat ik zo relaxt loop, maar mezelf niet durf aan te zetten om op een hogere pace te lopen? Ik raak weer verwikkeld in een mentale strijd met mezelf, maar houd mijn tempo. Omdat ik mijn Garmin ben vergeten heb ik geen idee wat mijn pace precies is, dus ik hoop dat op het 5km-punt een klok staat. Dit is het geval en deze geeft een tijd van 27min aan. Oh, dat valt me alles mee. Ik ben tevreden en loop op dezelfde pace door. Pas bij het 9km-punt verhoog ik mijn tempo om de laatste 100m te sprinten naar de finish. Ik kom over de finish, ben moe vanwege het sprintje, maar ben in no-time hersteld en loop na mijn medaille in ontvangst te hebben genomen rustig over het evenementen terrein naar mijn tas met droge kleding. Aan mijn doorweekte outfit, startnummer en medaille kun je opmaken dat ik ook 10km heb gelopen, maar aan mijn energie niet. Ik stuiter, merk weer dat er niets leuker is dan dit en ben misschien niet moe maar wel heel voldaan.

Ik zag op de klok van de finish 53min, maar ik blijk later de 10km in 52.27 te zijn gefinisht. Terwijl ik tijdens de race continu mezelf afvraag waar ik toe in staat ben (qua pace/tijd) en mezelf afvraag waar mijn grens ligt, weet ik bij het zien van deze tijd dat ik veel meer kan. Als ik 10km in 52.27 kan lopen zonder echt moe te zijn of ergens last van te hebben, welk PR zou dan tot mijn mogelijkheden behoren? Een vraag die me enthousiast maakt. Enthousiast om bewuster te gaan trainen.

Op naar het volgende hardloopevent. Marikenloop, bedankt voor de organisatie. Zelfs met regen heb ik enorm van je genoten!

Marikenloop I

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *