Marathon Rotterdam 2016 – 30km tot de FINISH

Medaille MR16De spierpijn in met name mijn bovenbenen die ik de dagen na de marathon voelde is inmiddels verdwenen, maar de euforie heerst nog steeds. Meer nog dan andere jaren. Dat ik de marathon kon finishen wist ik zeker, maar of het me zou lukken om een sub4.00u te lopen? Ik geloofde erin, van start tot finish. De medaille is goud met een extra goud randje, want nog nooit ben ik zo diep gegaan. Zoals je in mijn vorige verslag(en) hebt kunnen lezen lag ik op schema voor een marathon onder de 4.00u. Alles ging precies zoals ik in gedachten had; mijn pace was constant, mijn focus was goed, mijn mindset unstoppable. Tot 30K. Op dat punt brak ik, terwijl ik nog 12km moest tot aan de finish. Een terugblik naar het zwaarste, maar misschien ook wel mooiste gedeelte van de marathon.

Op het 30km-punt wandel ik even. Ik kijk naar mijn broer, voel me schuldig, maar kan voor mijn gevoel ook niet anders dan toegeven aan mijn verlangen om heel even te wandelen. Nog voor mijn broer me aanmoedigt start ik uit mezelf weer met hardlopen, waarop hij enthousiast reageert. “Jaa goed zo, lekker hoor! Kom op, volhouden nu.” Ik was bang dat het aanzetten van wandelen naar weer gaan hardlopen killing zou zijn, maar het valt me mee. Ik kijk op mijn horloge en zie dat mijn pace weer bijna gelijk is aan mijn pace die ik had gedurende de hele marathon. Echt beseffen doe ik het niet, maar tevreden ben ik wel. Ik loop weer (hard). De totale tijd hoelang ik er tot nu toe over heb gedaan bekijk ik niet. Ik durf niet te rekenen hoelang ik nog heb om de resterende kilometers af te leggen tot de 4.00u zijn verstreken. Dan hoor ik mijn broer weer zeggen “het gaat goed!”, wat het vertrouwen geeft dat ik nog op schema lig. Voor mijn gevoel gaat het verre van goed, maar het geeft me wel weer even een boost. Tijdens het hardlopen beeld ik me in waar ik ongeveer ben op het parcours. Ik maak rekensommetjes hoeveel kilometer ik nog moet en probeer met mezelf afspraken te maken wanneer ik even mag wandelen. Want die gedachte verdwijnt maar niet uit mijn hoofd en lichaam. Waar ik vorig jaar min of meer zonder moeite door kon lopen tegen de vermoeidheid in, neemt iets in me het met momenten van me over en dwingt me te wandelen. Het voelt aan de ene kant als falen, maar boos word ik niet op mezelf. Ik kan gewoon niet anders.

De momenten die ik wandel volgen zich voor mijn gevoel steeds sneller op. Ik wandel tussen 30km en 37km intotaal denk ik iets van zeven keer een klein stukje. Eerst maak ik met mezelf de afspraak dat ik even mag wandelen om de kilometer, maar het lukt me niet altijd om me daar aan te houden. Voor ik er erg in heb wandel ik, maar er zijn ook momenten dat ik weet door te zetten. Het publiek zie ik, hoor ik, maar niets kan me meer schelen. Ook mijn broer lijk ik met momenten niet meer te horen. Ik ben in mezelf gekeerd en gedachten en gevoelens lopen door elkaar heen. Ik heb het zo zwaar en besef me dat dit pas écht een marathon lopen is. Ik blijf rekensommetjes maken, me beseffen waar ik ben en hoeveel kilometer ik nog moet. En most of all, ik blijf aftellen. Aftellen, omdat ik het grootste gedeelte toch nog weet hard te lopen. De marathon supporter met fimpjes bij het 37km-punt gaat ongemerkt aan me voorbij. Net zoals stukken van het parcours. Niets dringt echt meer tot me door. Ik ben in gevecht met mezelf, mijn benen en mijn gedachten.

Op het 38km-punt vraagt mijn broer of ik nog iets nodig heb. Zonder er over na te denken roep ik om water en hij fietst een stukje voor me uit, stapt van zijn fiets en komt aan het parcours staan met een flesje water. Ik kom bij hem aan, sta even stil, neem een grote slok water en mijn laatste Powerbar winegum. “Ik heb het zoo zwaar” zeg ik, waarop hij me direct motiveert. “Het gaat goed, je ligt nog steeds op schema voor een tijd onder de 4.00u. Gewoon rustig doorlopen, je kunt dit!” Zodra ik weer begin met hardlopen merk ik dat ik een knop heb omgezet. Ik pak mijn pace weer op. Ik voel me langzaam weer iets sterker worden en focus me daarop. Ik zie en hoor het publiek wel, maar kijk alleen maar voor me. Op naar het 39km-punt. Op naar het 40km-punt. Het gaat in een waas aan me voorbij.

Op het 40km-punt begin ik me te beseffen dat ik het ga halen. De finish komt écht dichterbij. Nog “maar” twee kilometer, dat is max 12min hardlopen. Ik kijk op mijn horloge en zie dat mijn pace rond de 5.45 is. Wat nou 12minuten, ik ben sneller. Tegelijkertijd zie ik ook mijn tijd en het besef dat ik, als ik zo doorga, echt onder de 4.00u ga finishen. Op dat moment hoor ik mijn broer en zijn schoonfamilie me aanmoedigen. Ook gejuich van vriendinnen volgt korte tijd later en ik voel op de een of andere manier energie, kracht en een positieve mindset terugkomen. Het lijkt wel alsof ze me nog enthousiaster aanmoedigen dan andere jaren en ik ben ze weer zo ontzettend dankbaar. Een kleine glimlach op mijn gezicht voelt vanbinnen heel groot. Ik heb het zo zwaar, maar die aanmoedigingen helpen even. Het maakt de vermoeidheid iets dragelijker en duwt me voort. Ik herken het parcours en loop af op de Coolsingel. Ik weet nog van vorige jaren dat die laatste kilometer lang duurt en ook dit keer lijkt er geen eind aan te komen. Wanneer komt dit ene bocht naar de Coolsingel?

Dan is het moment daar. Ik zie het aan de weg, aan het publiek, en aan de lopers die voor me de hoek om gaan. Erachteraan. Het publiek is waanzinnig en schreeuwt me de bocht door. Ik kijk op, zie in de verte de finish en ik weet dat ik het ga redden. Ik kijk op mijn horloge en zie ondertussen op de grond 500m staan. Nog “maar” 500m, dit is de Coolsingel, dit het moment waar ik afgelopen kilometers continu naar uit heb gekeken. Het wordt me teveel. Ik kijk om me heen, vooruit, naar beneden en weer opnieuw. Aanzetten lukt me niet, maar het lukt me wel om mijn pace vast te blijven houden. Net zoals ik afgelopen 4km deed. Hoe dit me is gelukt weet ik niet, maar ik voel een boost opkomen. Ik realiseer me dat ik ongekend diep ben gegaan, maar een euforie overheerst nu. Ik focus me op de finish, maar hoor op een gegeven moment heel hard mijn naam. Ik kijk, zie mijn vriend en schoonfamilie me toejuichen en krijg tranen in mijn ogen. Een enorme glimlach komt op mijn gezicht en zie aan mijn vriend dat ook hij doorheeft dat ik de marathon onder de 4.00u ga finishen. Ik loop door en even verder zie ik mijn ouders langs de kant staan. Ik heb met mijn moeder afgesproken dat ik heel graag wil dat ze bij de finish zijn en dan is dat moment daar. Ik zie hun, zij zien mij en ik roep vol emotie “het gaat me lukken!”. Mijn ouders beseffen dit ook en juichen me enthousiast toe. Ik loop door en het besef wordt steeds groter; hoewel ik de tijd langzaam zie wegtikken op mijn horloge maakt het me niet meer bang. De finish komt dichterbij en hoewel die laatste meters nog pijn doen, gaan ze vanzelf. Ik loop, zet voor mijn gevoel nog heel even aan, en kom daadwerkelijk onder de finish door. Ik stop de tijd op mijn horloge en wandel heel langzaam door. Een vrijwilliger komt direct op me af en vraagt of het goed gaat. Ik knik van ja, wandel rustig verder en ga tegen een hek zitten, want ik kan niet meer. Ik kijk op mijn horloge, en zie onderstaande tijd als bewijs.

Marathon Finish Time 2016Ik doe mijn ogen dicht en durf het niet te beseffen. Ik kom heel langzaam bij en kijk om me heen. Ik kijk weer op mijn horloge en een glimlach verschijnt. Wat nou niet beseffen? Mijn derde Rotterdam marathon, mijn eerste sub4.00u is een feit; I FCKING DID IT en de strijd die ik heb geleverd lijk ik even niet meer te voelen. Ook al zit ik heel rustig tegen het hek, van binnen ben ik vol euforie en kan ik niet wachten om mijn vriend en ouders te zien. Ik wil hen zo graag zien, vertellen hoe het is gegaan en hen het bewijs laten zien dat ik het gehaald heb. Over dat moment kan je lezen in dit verslag. Waarin ik schrijf over het moment dat ik mijn ouders zie en echt alle emoties los komen. Voor mij het mooiste moment van mijn marathon, het moment waarin trots, een ongekende vermoeidheid en een uitzinnige euforie samen komen. Een daarmee eindig ik dit verslag. Rotterdam marathon; Three in a row > 4u17min, 4u00min en 3u55min.

Meer lezen over de Rotterdam marathon 2016:
– Een terugblik van het moment van finishen tot the day after – klik hier
– Van de start tot de eerste 10km – klik hier
– Van het 10km-punt naar 21,1km, het halfway-point – klik hier
– Van 21km tot het 30km-punt – klik hier

Medailles 14 15 16

6 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *