Marathon Rotterdam 2016 – Start tot de 10km

IMG_9068Zondag 10 april: It’s RACEDAY. De beleving van het lopen van een marathon is waanzinnig. Net na de finish is het zoeken naar woorden omdat vermoeidheid overheerst, maar als de energie weer langzaam terugkomt voel ik een high die me niet meer loslaat. Na een eerste terugblik op het moment van finishen tot the day after is het tijd voor mijn volledige marathon verslagen, te beginnen met de start tot het 10km-punt.

Marathon day
ANNEAU1989 Power Runner breakfast I
ANNEAU1989 Power Runner breakfast II ANNEAU1989 Runner Instagram Marathon

Rise and shine
Om half 7 gaat de wekker en ik ben direct wakker. Is het echt marathon D-day? Jaa! Een boost aan energie schiet door me heen en ik spring uit bed. Op naar een goed ontbijt: mijn favoriete hardloopvoer van havermout met banaan en pindakaas. Ik drink een groot glas groene thee, twee glazen bietensap en nog een kop koffie. Ik spring vervolgens onder de douche en smeer sommige (mogelijk schuur)plekken in met Vaseline. Mijn voeten smeer ik in met Gehwol, wat als extra beschermlaagje kan dienen. Ik kijk naar buiten en zie een strakblauwe lucht en felle zon. Ik had besloten om een driekwart tight aan te trekken, maar twijfel opeens. Misschien toch maar een korte broek? Ik bel even met mijn moeder om advies en zij raadt me aan toch voor de driekwart tight te gaan. Ze vraagt me hoe ik me voel en hoe het gaat met de zenuwen. Ik zeg OK, maar schiet op dat moment met mijn telefoon in mijn hand van hot naar her om mijn tas in te pakken en niets te vergeten. Mijn moeder wenst me succes en zegt dat het goed gaat komen. “Je kunt dit, ik heb er alle vertrouwen in. We zien je onderweg. Toi toi toi!” We hangen op en een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Yes, op naar Rotterdam.

Onderweg drink ik een flesje AA leeg en heb ik contact met een vriendin welke voor de eerste keer de marathon gaat lopen. We appen non-stop. Ik herken haar gevoel van gezonde spanning en merk dat het bij mij niet anders is ook al heb ik de marathon al twee keer eerder gelopen. Het blijft een waanzinnig iets. Mijn vriend en ik rijden naar de P+R parkeerplaats waar we af hebben gesproken met mijn schoonfamilie. Zij zijn iets later, maar dat geeft me mooi de tijd om mijn startnummer alvast op te spelden. We lopen vervolgens samen naar een overvolle metro, waar we ons tussen alle andere lopers en toeschouwers in wurmen. Het is een gezellige mierenhoop en een gezonde spanning is voelbaar. Op naar R’dam CS.

Daar aangekomen lopen we samen richting de start waar ik afscheid neem van mijn vriend en schoonfamilie. Zij wandelen vervolgens door naar de Erasmusbrug en ik stap het startvak in om in de rij te gaan staan voor een Dixie. Ik sta in het zonnetje, heb het heerlijk warm maar zie kippenvel op mijn armen en klappertand van de zenuwen. Na mijn laatste toiletbezoek is het kwart voor 10 en loop ik richting mijn eigen startvak. Ik heb met familie en vriendinnen afgesproken om links te starten en hoop dat ik daar ook kan komen. Dat lukt en ik kom zelfs tot de ontdekking dat ik een startvak/-wave ben opgeschoven. Oeps, maar nobody cares. Als ik eenmaal in het startvak sta en een afschuwelijk lelijke, maar warme poncho heb aangetrokken voor de warmte, klinkt het You never walk alone van Lee Towers. Die poncho is heerlijk warm, maar wederom kippenvel allover. Ik voel tranen, maar slik ze weg. Nog geen minuut later herken ik het bekende opzwepende muziekje met het startschot tot gevolg.

Start
Het duurt 10min voor het tweede startschot en dan is het mijn beurt: gas erop. Ik kom over de start, start mijn horloge en zie in een flits mijn moeder die nog roept “SUCCES!” Jaaa, here we go. Wauw, het moment is weer daar waar ik zolang voor heb getraind. De keiharde muziek, het waanzinnige publiek, de start, ik krijg even tranen in mijn ogen, maar slik ze ook meteen weg. Energie sparen. Op naar de Erasmusbrug, want ik weet dat ik daar waarschijnlijk mijn vriend, schoonfamilie en vriendinnen zie. En inderdaad, aanmoedigingen volgen zich op en ik vlieg de brug voor mijn gevoel over. Ik besef me dat mijn pace veel te hard is, maar kan ook niet anders dan meegaan in het tempo van alle lopers om me heen. Op de brug zie ik mijn broer welke heeft beloofd een groot deel van het parcours met me mee te fietsen om me te coachen. Na het moment dat we elkaar hebben gezien stapt hij op zijn fiets en komt bij me in de buurt fietsen. Hij zegt dat het fantastisch gaat, maar komt ook al snel tot de ontdekking dat mijn pace te hoog is. “Rustig aan, rustig aan, je gaat super. Maar je zit net achter de pacers van 3.45 en dat is misschien iets te snel?” Ik zeg hem dat het goed gaat, maar weet ook dat mijn pace inderdaad iets te snel is. Het idee was om net iets voor de pacers van 4.00u te blijven lopen en nu zit ik net achter de pacers van 3.45, oeps. Ik verlaag mijn tempo iets, maar niet veel. Ik vind mijn pace eigenlijk wel fijn, het gaat vanzelf en alles in me zegt dat het OK is.

Na 5km is de eerste drinkpost daar en ik pak twee bekertjes met water en een bekertje met AA. Ik neem een paar kleine slokjes, maar echt drinken lukt me door de drukte en chaos niet. Ik besef me dat ik wel goed moet drinken en neem nog wat slokken uit de flesjes water die ik zelf heb meegenomen. Op 7km pak ik mijn eerste energygel en verbaas me weer over de zoetigheid. Ik reken en tel direct af: nog 35km en nog 4 energygells te gaan.

Ik merk dat ik vanaf het moment dat ik mijn familie en vriendinnen heb gezien op de Erasmusbrug in een mentale strijd met mezelf beland. Mijn broer die bij me in de buurt fietst support me en geeft me eigenlijk continu aan dat het goed gaat. Mijn pace is OK en dat merk/weet ik zelf ook. Ik probeer mijn pace rond de 5.25min/km te houden, want ik merk dat dit goed voelt. Hoewel dit sneller is dan de pace die ik nodig heb om de marathon binnen de 4.00u te gaan finishen, voelt het goed. Ik geloof erin dat ik het kan, dat het me gaat lukken, maar voel tegelijkertijd ook twijfel. Ga ik dit echt 42 kilometer lang volhouden? En dan is daar weer mijn broer die roept: “Gaat goed!” en maakt de twijfel weer plaats voor een boost.

De eerste 10K vliegen voorbij. Ze gaan makkelijk, ik geniet, maar ben ook gefocust. Er schiet vanalles door mijn gedachten; scenario’s, rekensommetjes, herinneringen, maar bovenal de wil om mijn pace aan te blijven houden. Op naar de 21K, het halfway-point. Binnenkort online.

Meer lezen over de Rotterdam marathon 2016:
– Een terugblik van het moment van finishen tot the day after. – klik hier

Ph by NN Marathon Rotterdam – Luka de Kruijf

2 Comments

  • Jaaa heel fijn dat we vooraf nog even konden appen!! De eerste 10 waren ook heerlijk met al het publiek. Herken je verhaal want ik zag ook ‘opeens’ het 5 km bord. Ben benieuwd naar je volgende verslag.. XX

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *