Rotterdam marathon 2016: The day after

Marathon Finish Time 2016Ik ben echt nog nooit zo diep gegaan, maar de euforie achteraf is daardoor ongekend. Rotterdam marathon; three in a row! 2014 – 2015 – 2016, elk jaar mooier, elk jaar sneller, elk jaar zwaarder. Hoewel ik weer een ongekende spierpijn heb in mijn benen, voel ik me verder super. Een gevoel van trots overheerst omdat ik mijn doel heb behaald. Ik wist dat ik een sub4.00u zou moeten kunnen lopen, maar ik moest het nog wel “even” doen. Ik legde mezelf een druk op, maar geloofde er ook in. Elke kilometer, elke minuut. Ik weet niet of ik echt “de man met de hamer” ben tegen gekomen, maar ik ben wel meerdere keren in een diep dal terecht gekomen waar ik uit moest zien te komen. Man, wat waren die laatste 10K ongelofelijk zwaar. Maar zoals ik al zei: de euforie op dit moment overheerst. Een terugblik van het moment van finishen tot the day after.

Ik kom de finish over, zet mijn tijd stil op mijn horloge en weet direct dat het me is gelukt. Op mijn horloge staat 3u55min46sec en ik besef me dat ik mijn doel heb behaald. Ik ben blij, maar mijn gevoel kent op dat moment geen uitweg. Ik loop heel langzaam naar de linkerkant, terwijl een vrijwilliger aan me vraagt of alles goed gaat. Ik zeg ja, maar denk nee. Mijn benen, mijn lichaam, ik ben op. Ik ga tegen het hek zitten. Gaan zitten doet ontzettend pijn, maar als ik eenmaal zit voel ik me OK. Ik kom tot rust, doe mijn ogen dicht, weer open en kijk om me heen. Ik zie lopers. De een lijkt nog enigszins fit, de ander alles behalve.

Terwijl ik rustig tegen het hek leun en geniet van het zitten, kijk ik naar de toeschouwers achter me in de hoop dat ik mijn vriend of mijn ouders zie. Het duurt een tijdje voor ik mijn vriend zie en roep hem om te laten weten waar ik ben. Hij ziet me, komt naar me toe en ik wil hem in zijn armen vliegen, maar dat gaat niet door de hekken heen. Ik ben zo blij hem te zien, laat hem mijn tijd zien op mijn horloge en roep het uit: I FCKNG DID IT. Ik merk dat ik mijn energie op de een of andere manier weer terug krijg. Ik voel dat ik me weer een beetje OK begin te voelen en wil verder lopen, op naar de rest van mijn familie. We spreken een punt af waar we elkaar treffen en ik sta met veel moeite op om mij richting het uitloopgebied van de finish te begeven.

Op naar de medaille. Wauw, wat is ie goud. Vervolgens krijg ik een roos, een flesje AA welke ik in no-time leeg drink en nog een bekertje met water. Ik wandel rustig verder en kom ik een rij om uit het finishgebied te komen. Pff, wat een chaos. Ik heb het koud én ik wil mijn familie zien. Als ik eindelijk uit het finishgebied ben wandel ik richting het punt waar ik met mijn vriend heb afgesproken. Ik merk dat wandelen moeite kost, maar op de een of andere manier gaat het vanzelf, want oh wat kijk ik er naar uit om mijn ouders te laten weten dat het me is gelukt.

En dan is dat moment daar. Ik zie mijn ouders kletsen met mijn vriend en schoonfamilie en ik roep heel hard mijn moeder. Ik val haar in haar armen en op dat moment komen alle emoties los. “Mam, het is me gelukt. Ik heb de marathon onder de 4.00u gelopen, maar het was zoo zwaar.” Ik vertel in haar armen hoe het is gegaan en word langzaam wat rustiger. Vervolgens geef ik mijn vader een knuffel en ook dan kan ik het niet droog houden. Allebei mijn ouders hebben zelf ook meerdere marathons gelopen en herkennen veel van wat ik zeg. De pijn, het gevoel van diep gaan en het doorzetten. Ook mijn schoonfamilie feliciteert me en ik word overladen met knuffels en bloemen. Ik laat wederom mijn tijd zien op mijn horloge en kan er niet bij hoe ongelofelijk zwaar het was terwijl het tegelijkertijd ook zo goed ging.

Ondanks dat we in de zon staan te kletsen krijg ik het koud. Ik kleed me om en we besluiten vervolgens richting huis te gaan. In de auto kijk ik op mijn telefoon en ik word enorm verrast door alle berichtjes. Van succeswensen tot appjes van vriendinnen die me onderweg hebben aangemoedigd. Foto’s, updates, lieve woorden, ik houd het niet meer bij om alles te lezen en te beantwoorden.

Eenmaal thuis duik ik onder een warme douche. Daarna maken mijn vriend en ik nog een kleine wandeling met Hegi. Mijn benen voelen wonder boven wonder wel OK. Wandelen en langzaam in beweging blijven vind ik eigenlijk nog fijner dan op de bank liggen, want als ik lig voel ik de pijn in mijn benen voor mijn gevoel nog meer. Om 22.00u duik ik mijn bed in en nog geen 5min later val ik in een diepe slaap.

Ook vandaag, the day after, voel ik me goed. Wat zeg, euforisch. De spierpijn in mijn benen is ongekend, maar als ik in beweging ben/blijf, heel goed te doen. Ik snap er niks van, ik heb gisteren toch alles gegeven, hoe kan ik me nu dan toch weer zo goed voelen? Had er dan nóg meer ingezeten? Nee, als ik terug denk aan die laatste 10km weet ik dat dat onzin is. Al had ik misschien wel de marathon iets anders in kunnen/moeten delen, maar dat is altijd achteraf. Ik ben trots, enorm tevreden, en ga op zoek naar woorden om die 42,2km op te schrijven. Ik wil weer net zoals vorige jaren de marathon in vier delen opschrijven en je meenemen van start naar 10km, van 10km naar 21K, van halfway-point naar 30km en 30K naar de finish. Binnenkort online!

Thanks everyone
Voor nu alvast een bedankje aan alle supporters. Mijn ouders die Rotterdam door racete met de metro, mijn vriend die alle vertrouwen in me had dat ik onder die 4.00u ging finishen, mijn schoonfamilie voor de anti-stress minuten net voor de start, mijn broer die bijna de hele marathon met me mee is gefietst en me heeft gecoacht, mijn andere broer die samen met zijn vriendin en mijn neefje me op verschillende momenten toejuichten, mijn vriendinnen die foto’s en filmpjes maakten en telkens weer onverwachts langs de kant stonden om me aan te moedigen, een vriendin die me een flesje water gaf en later heel even een stukje met mee liep toen ik het zo zwaar had, en natuurlijk alle andere supporters die mijn naam riepen, applaudisseerden, feest vierden, kortom; die Rotterdam de allermooiste marathon maakt. Heel erg bedankt!

2 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *