Running: halve marathon Eindhoven

Running Halve van Eindhoven ANNEAU1989Ik houd van de sportieve vibe die op een hardloopevenement aanwezig is. Het hardlopen kost natuurlijk energie, maar ik kom altijd met meer energie thuis en hoewel ik me van te voren soms af vraag of ik niet liever een lazy sunday zou willen, weet ik hier altijd het antwoord op. Nee, er gaat niets boven gezamenlijk hardlopen tijdens een evenement. Van zenuwen vooraf, tot euforie achteraf, ik vind het geweldig. Maar nu ik dit typ besef ik me nog meer dat dit zondag anders was… De gezonde spanning van te voren was aanwezig, maar de euforie na afloop bleef uit. Ik kwam met een voldaan gevoel over de finish, maar dit keer geen runnershigh, geen satisfaction. Mijn prestatie van het uitlopen van de halve marathon van Eindhoven voelde voor mij heel dubbel.

Ik word zondagochtend wakker en voel me niet lekker. Bah, what’s wrong? Ik sta op en geef zenuwen de schuld. Waar ik normaal gesproken altijd trek heb in een lekker ontbijtje, werk ik nu met tegenzin mijn vertrouwde hardloop-ontbijt van havermout, banaan, pindakaas en noten weg. Check, die energie is binnen. Nu zelf ook nog wat energieker worden. Ik pak mijn tas en kan niet kiezen in welke kleding ik wil gaan lopen. De zon schijnt, maar het is koud buiten. Dus korte of lange tight en korte of lange mouwen, ik weet het niet. Ik stop voor de zekerheid alles in mijn tas.

Op naar Eindhoven. Onderweg nemen de zenuwen toe en ik vraag mezelf af waarom. Ik lach om mijn stresskip-eigenschappen en mijn vriend nog meer om mijn gedrag die dit teweeg brengt. In Eindhoven aangekomen ga ik op zoek naar mijn startnummer, een laatste toiletbezoekje, de plek waar ik mijn tas af kan geven en last but not least de start.

In het startvak verdwijnen mijn zenuwen als sneeuw voor de fel schijnende zon. Ik ben tevreden over mijn uiteindelijke kledingkeuze en heb enorm veel zin om van start te gaan! Ik zet mijn Garmin aan, begin met lopen en laat me meenemen in de mensenmassa die van start gaat.

Ik haal na de start veel lopers in, wat me doet afvragen hoe snel mijn pace is. Ik zie op mijn Garmin 5.30min/km en ben tevreden. Ik heb in mijn hoofd geen plan, maar herinner mezelf er aan dat ik sneller wil gaan lopen. Wat ik precies met snel bedoel en aan welke pace ik zit te denken, weet ik niet. Iets waar ik vanaf het begin af aan van baal, gevalletje slechte voorbereiding. Ik besluit om op een pace tussen de 5.30 en 5.40min/km te blijven en te kijken hoe dit voelt. Dit was immers ook mijn marathon pace dus als ik dat toen kon, kan ik dat nu toch ook?

Ik merk al vrij snel na de start dat het me niet lukt om te ontspannen. Fysiek gaat het misschien gemakkelijk, maar mentaal alles behalve. Ik ben continu rekensommetjes aan het maken en ga daarbij continu na hoe ik me voel. Waar ben ik? Op welke pace loop ik? Hoe voelt dat? Hoever moet ik nog? Hoe ga ik mijn race indelen? Wanneer ga ik versnellen? Waar ligt mijn grens? Hoe voelt deze grens? Waar ben ik nu? Op welke pace loop ik nu? Hoe voel ik me en hoever moet ik nog? Etc etc. Mijn hoofd draait overuren. Nog meer dan mijn benen, want die lopen gewoon.

Kilometers tikken weg. Als ik muziek hoor leef ik even op. Ik geniet van de sfeer en het enthousiaste publiek die daar omheen staan, maar zak vervolgens weer weg. Weg in een soort trance. Ik zie het publiek wel, kijk wel om me heen, maar ben voornamelijk bezig met mezelf en mijn race. Ik durf de antwoorden op verschillende vragen niet te geven vanuit onzekerheid. Onzekerheid uit angst. Angst om een grens tegen te komen die ik nog niet ken. Een grens van “stuk gaan”, terwijl ik eigenlijk niets liever wil dan deze opzoeken. Ik blijf dus in een pace rond de 5.35min/km lopen, want dat voelt goed en vertrouwd.

Bij het 16km-punt denk ik terug aan de Dam tot Damloop drie weken geleden. Ik weet nog hoe fit ik finishte en voel me op dit moment net zo. Ik heb energie over, maar weet ook dat de kilometers die nu gaan komen langzaam zwaarder gaan worden. Voor ik het weet ben ik bij het 17km-punt. Dit doet me denken aan mijn lange duurloop van 17K twee weken terug. Toen was ik na 17K moe, maar heel voldaan. Nu ben ik én niet heel moe én ik voel me nog niet voldaan. Ik moet nog 4km en weet dat ik nu echt mag gaan aftellen. Is dit dan ook het moment om te gaan versnellen? Nu ik dit typ denk ik jaa maar op het moment zelf deed ik nee.

Mijn pace bleef tussen de 5.30 en 5.40min/km en het verbaasde me dat ik deze pace zo makkelijk kon blijven lopen. Als ik nu nog zo makkelijk loop, dan kan ik dus sneller. Op het moment dat ik mijn pace langzaam wilde opvoeren was dit niet meer mogelijk. Stratum was daar en door de enorme gezellige drukte was versnellen geen optie meer. Ik liet mijn pace los en hoorde de aanmoedigingen van vriendinnen wat me weer heel even deed genieten. Het besef dat ik zo makkelijk 21K loop maakte me trots, maar op weg naar de finish was die mentale strijd weer daar. Ik zette aan, voelde vermoeidheid, maar met name frustratie.

Nog nooit eerder finishte ik met zo’n dubbel gevoel. Ik was blij te finishen, maar echt tevreden was ik niet. Ik keek op mijn Garmin en zag een tijd van 1u57min en een gemiddelde pace van 5.32min/km. Not bad at all, maar meer nog dan ooit tevoren voelde ik een verlangen naar meer. Naar sneller.

Ik ontving een medaille en dribbelde rustig richting het Beursgebouw. Op naar mijn tas, op gezelligheid. Ik ging de stad nog even in op zoek naar mijn vriendinnen die daar met een welverdiend biertje me verwelkomden. Tussendoor belde ik nog even naar huis om mijn frustratie te delen en om tegelijkertijd advies in te winnen. Zoals je zoveel dingen van huis uit leert, is dat met hardlopen bij mij ook het geval. Mijn beide ouders hebben meerdere marathons gelopen en met een moeder die ook nog eens hardlooptrainster is, zit het qua kennis en ervaring wel goed. Ik kreeg tips, maar meer nog een luisterend oor die ik op dat moment nodig had om in te zien dat ik tevreden mocht zijn met de prestatie die ik neer had gezet.

En OK, ik ben tevreden. Nu op naar een hardloopevenement waarin ik wél ga versnellen naar een grens, naar een beter PR.

Benieuwd naar mijn trainingsweken – klik hier
Benieuwd aan welke hardloopevenementen ik nog meer heb deelgenomen – klik hier

Eindhoven Medaille ANNEAU1989 II

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *