Ghana: fysiek, mentaal & emotioneel

Ghana Expeditie Robinson - ANNEAU1989
Expeditie Robinson is helaas alleen voor BN-ers weggelegd, anders had ik een poging gewaagd me aan te melden. Ik kijk elke week het programma en droom weg bij de uitdagingen die de deelnemers aangaan. Back to basic, standje survival. Je krijgt veel minder voeding binnen dan je normaal gewend bent. Je gaat uitdagingen aan die fysiek heel zwaar lijken. Mentaal is het niet altijd een pretje, aangezien het een wedstrijd is en er over en weer allerlei tactieken spelen. En emotioneel word je op de proef gesteld, omdat je in een totaal andere leefomgeving terecht komt zonder vrienden en familie. Deze kennis heb ik natuurlijk alleen maar van tv dus of het daadwerkelijk zo (mooi en) zwaar is, weet ik niet. Maar de fysieke, mentale en emotionele uitdaging herken ik ergens wel in mijn mooie, met momenten zware maanden in Ghana.

Fysiek
Toen ik vrijwilligerswerk deed in Ghana hoefde ik (behalve werken in een ziekenhuisje) geen enorme fysieke inspanningen te leveren. Thuis zag ik mijzelf al hardlopen over onverharde stoffige paadjes, maar eenmaal in Ghana kwam het er niet van. Ik zag mijzelf niet door dorpjes rennen, aangezien je als Obruni (wit persoon) al een attractie op zichzelf bent. En als ik me dan ook nog eens voor ging doen als een atleet (terwijl ik natuurlijk lang zo hard niet ren als hun eigen huidskleur atleten), dan zou ik helemaal de aandacht krijgen die ik niet wilde. Dus ik liet mijn hardloopschoenen staan en deed in Ghana niets aan fysieke inspanning, los gezien van het vrijwilligerswerk en het reizen dat ik daar deed.

Mentaal
Bijna vier maanden met een backpack naar een land gaan wat totaal anders is als je eigen comfort-zone. Ik was voordat ik naar Ghana ging nog nooit naar een ander werelddeel als Europa geweest. Natuurlijk zijn de culturen binnen Europa ook verre van hetzelfde, maar Europa is niet de vergelijken met Afrika. Voordat ik naar Ghana ging heb ik informatie opgezocht, veel gelezen, maar als je iets echt zelf ervaart valt je voorbereiding vaak in het niets. Je kunt je mentaal niet voorbereiden op alles wat je gaat zien en meemaken. Zo kreeg ik in mijn host-family totaal ander eten dan ik gewend was. Nu ben ik geen moeilijke eter dus dat ging prima, maar zowel de hoeveelheid als het menu was anders. Even een knop om, eten moet je hoe dan ook.

Daarnaast werd ik zowel binnen als buiten mijn vrijwilligerswerk blootgesteld aan cultuurverschillen die me ook even deden slikken. Bijvoorbeeld de verschillende manieren waarop ze in Ghana soms met kinderen of met dieren omgaan. Manieren die voor Ghanezen heel normaal zijn, maar die ik niet herkende. Dat doet iets met je, mentaal.

Emotioneel
Emoties kennen twee kanten: vreugde en verdriet. Beide emoties heeft Ghana me gebracht. In de eerste weken was ik zoekende om mijn plek en mijn draai te vinden binnen mijn hostfamily, mijn vrijwilligerswerk, de cultuur en de reisideeën die ik had. Het zoeken maakte me niet direct emotioneel, maar een euforisch gevoel is anders. De vraag “waar ben ik aan begonnen?” heb ik mijzelf meerdere keren afgevraagd. Terug naar huis no way, maar het kostte me tijd om mijn draai te vinden. Zo kan ik me het moment dat ik buiten mijn huisje mijn was zat te doen nog goed herinneren. Twee emmers met water, een beetje zeepsop, een krukje om op te zitten en mijn berg aan was. Ik keek uit over onze tuin met geitjes, honden, poezen, kippen, een aapje van mijn buurjongetje die af en toe voorbij kwam, woeste beplanting (look a like jungle) en in de verte het ziekenhuis waar ik werkte. Vanaf dat moment kwam er een bepaalde rust over me heen. Ik was mijn was aan het doen en het maakte niet uit hoelang ik hierover zou doen. Ik had toch geen afspraken, geen agenda waar ik me aan moest houden. Ik genoot zo van dat moment. De rust, het uitzicht en het besef wat ik allemaal had. Het besef hoe rijk je bent, als je gelukkig bent. Eerst maakte ik vaak de vergelijking met thuis, maar vanaf dat moment besefte ik dat het leven in Ghana net zo mooi is als thuis, maar dan heel anders. Misschien minder luxe, maar wel heel rijk. Emotioneel miste ik mijn vriend, familie en vrienden, maar ik wist dat ik die na drie maanden weer zou zien en dus heb ik vanaf dat moment zo enorm genoten. Ik heb in Ghana geleerd hoe je geluk kunt vinden in kleine dingen en dat is mijn meest waardevolle herinnering.

Bovenstaande foto’s zijn allemaal genomen in Ghana

Lees ook:
– Vrijwilligerswerk in een ziekenhuisje in Ghana – klik hier
– Travel tips: Vrijwilligerswerk in Ghana – klik hier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *