Running: Tilburg Ten Miles

Tilburg Ten Miles ANNEAU1989Als ik de Tilburgse Ten Miles in een woord moet omschrijven dan zeg ik fantastisch. Van de organisatie, tot de sfeer, tot elke kilometer die ik liep. Wauw, wat een race! Als ik terug kijk had er veel meer ingezeten qua snelheid en vind ik mijn tijd maar mager, maar juist die conclusie maakt me zo enthousiast. Dat ik zó makkelijk ruim 16K kan hardlopen alsof ik het wekelijks doe; hoe fantastisch is dat.

Sunday > Runday
Ik word zondagochtend wakker en zit vol energie. Ik maak mijn favoriete ontbijt van havermout, banaan, pindakaas en een handje noten en drink een kop thee, koffie en een glas jus d’orange. Aan mijn ontbijt zal het niet liggen.

Ik twijfel lange tijd tussen de trein of de auto om naar Tilburg af te reizen, maar besluit uiteindelijk toch met de auto te gaan. Wel zo makkelijk en heel vertrouwd, aangezien ik deze route bijna een jaar lang wekelijks op en neer reed naar mijn werk. Ik zet de radio in de auto hard aan en ik word overvallen door positieve zenuwen. Man, wat heb ik zin om te gaan hardlopen. Ik kan me geen leukere besteding van mijn zondagmiddag bedenken.

Start
Aangekomen op het terrein worden mijn zenuwen niet minder. De mierenhoop aan hardlopers straalt altijd zo’n positieve sportieve vibe uit en ik voel me er direct helemaal thuis. Hoewel ik in mijn eentje naar dit evenement ben toegegaan, voel ik me er geen moment alleen. Voor ik het weet loop ik bekenden tegen het lijf en moet ik nog opschieten met omkleden, mijn startnummer opspelden en naar de start gaan.

Net op tijd voeg ik me in het juiste startvak. Ik ga in de buurt van een pacer staan, maar besluit tegelijkertijd dat ik helemaal niet bij een pacer wil blijven. Ik wil mijn eigen race lopen; puur op het gevoel. Doordat ik mijn Garmin ben vergeten weet ik dat ik mijn tempo niet kan checken. Ook mijn Nike app zet ik bewust op stil. Mijn plan wordt: geen tijd, geen tempo, gewoon gaan en groots (met een zachte G) genieten.

En dat deed ik. Na de start vind ik al snel een rustig tempo waar ik me goed bij voel. Ik geniet van het waanzinnige publiek en de sfeer die op elke hoek van de straat weer anders is. Ik geniet van spandoeken, vlaggetjes, carnavalsbandjes, DJ’s, water- en sponsposten en een duidelijke km-nummering en vlieg er voor mijn gevoel onderdoor, langs of overheen. Jaa, ik geniet tot het 12km-punt en me besef dat ik nog (te)veel energie over heb. Ik loop makkelijk, voel vrijwel geen weerstand of vermoeidheid en besluit te gaan versnellen. Ik voer mijn tempo op en ga voor mijn gevoel zelfs fijner lopen. Ik geniet niet meer van alles om me heen, maar focus me nu op het hardlopen zelf en dat voelt goed. Beter zelfs, en ergens baal ik. Waarom heb ik dat niet eerder gedaan?

Finish
Dat antwoord krijg ik als ik finish. Ik heb de laatste kilometers mijn versnelling vrij makkelijk vast kunnen houden, wat me mentaal sterk maakte. Ik had nog energie over toen ik over de finish kwam, wat me een euforisch gevoel gaf. Wauw, wat ging dit goed, wat was dit leuk en wat ben ik tevreden met mijn tijd van 1u30. Gedurende het lopen baalde ik even van de manier waarop ik mijn race had ingedeeld, maar dit verdween direct. Tijdens het finishen kwam ik tot het besef dat het niet mijn conditie is die ik moet trainen, maar mijn wilskracht. Ik zeg wel dat ik sneller wil worden en dat ik PR’s zou willen lopen, maar met “relaxt” lopen kom ik daar niet. Ik moet uit die comfort-zone en zal (hard) moeten gaan lopen in een zone die ik niet gewend ben. Een besef en een herinnering waar de medaille die om mijn nek werd gehangen me aan doet terug denken. Tilburgse Ten Miles, dank je wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *