Roparun: Deel II – Etappes België & Nederland

ANNEAU1989 Roparun Etappes IIIIIHet voelt alweer even geleden. De rush van de Roparun is gaan liggen, maar als ik eraan terug denk blijf ik weer gaan. Herinneringen komen als vanzelf. Van het prachtige bourgondische Frankrijk, tot de enthousiaste Belgische dorpen waar het op elk uur van de dag én nacht een feest is. Om nog geen paar uur later weer een grens over te gaan en ons vertrouwd te voelen als we door Nederland lopen. Ondanks de ochtendkou worden we warm verwelkomd, keer op keer weer. De route van de Roparun leeft. En ook al is de Roparun alweer een paar weken geleden, het gaat weer leven nu ik eraan terug denk.

ANNEAU1989 Roparun Etappes VI

België
In Frankrijk worden we af en toe bewonderd door een familie of een toeterende auto, maar eenmaal aangekomen in België valt dit in het niets. België pakt uit. Het ene dorp nog groter dan het andere. Het lijkt alsof we mentaal opleven, ondanks dat de kilometers die we keer op keer moeten lopen moeizamer gaan.

Het is de vierde etappe die ons door België brengt. We lopen/fietsen/rijden aan het eind van de middag/begin van de avond en tikken langzaam weer de 50K af. We lopen inmiddels elk 1,5km voor we wisselen, omdat we merken dat onze benen steeds zwaarder gaan voelen. Keer op keer moedigen we elkaar aan bij het wegrennen en als we het busje weer instappen vragen we elkaar hoe het gaat. Dat klinkt misschien overdreven, maar je voelt dat de vermoeidheid vraagt om ondersteuning, een oppepper of gewoon een glimlach wetende dat we het goed doen.  Teamwork. Samen tikken we ook de km’s van de vierde etappe langzaam weer weg, van dorp naar dorp.

En met name die dorpen doen het hem. Straten zijn versierd, het halve dorp staat op straat of is naar het centrum gegaan om gezelligheid te creëren. Bewoners juichen ons toe, klappen non-stop en wensen ons succes. Zo kan ik me een dorpje herinneren (ik weet helaas niet meer welke) die me verwelkomde alsof het de finish was. Met stoepkrijt werd op straat de route duidelijk(er) aangegeven en wees naar een klein straatje wat een park in ging. “Moet ik daar naartoe?”, vroeg ik mezelf af. Een bewoner knikte en al snel kwam ik door de vele brandende kaarsen langs het pad tot de ontdekking dat dit inderdaad de route was die me bracht midden in een groot park waar het dorp een rode loper voor ons had uitgelegd. We werden door rijen publiek, de burgemeester, harde muziek en lieve kinderen die ons snoep en zoutjes aanboden ontvangen wat ons enthousiasmeerde voor de volgende kilometers. Keer op keer. Dorp in, dorp uit. Ik hoorde achteraf dat het leukste/mooiste/beste dorp ook een prijs kan winnen, wat enigszins het enorme enthousiasme kan verklaren. Wauw, echt geweldig.

ANNEAU1989 Roparun Etappes IV

Nederland
Als om 1.00u ‘s nachts de wekker gaat schrik ik wakker. Ik weet even niet waar ik ben en voel aan alles dat mijn lichaam om slaap vraagt. Toch schud ik mezelf wakker, want ik besef me dat er nog één etappe op ons wacht. De laatste. Voor nu voelt deze etappe als de zwaarste, gezien het nachtelijke tijdstip. Maar als we (redelijk) wakker in de bus op weg naar de route zitten denk ik dat dit misschien helemaal niet de zwaarste etappe gaat worden. Dit is namelijk de etappe die ons van België in Nederland brengt. En tevens de etappe die ons écht steeds dichter bij Rotterdam brengt, aangezien we aan het einde team 2 voor de allerlaatste keer aan tikken.

Met die gedachte loop ik de eerste paar keer in het pikkedonker en motiveer ik mezelf. Langzaam maar zeker wordt het licht en zien we de zon opkomen. We maken een foto bij de Nederlandse grens. We lachen om dronken lui die soms letterlijk de kroeg uit komt rollen. We eten tussendoor een broodje ei die voor elke deelnemer wordt gemaakt en op de route wordt aangeboden. Of vers gebakken appelflappen die mensen uitdelen. Of een handje snoep die ons wordt meegegeven. Het is niet dat het opkomen van de zon de stille, kleine dorpen tot leven wekt. Het is de Roparun die (op welk tijdstip dan ook) mensen doet (op)leven.

ANNEAU1989 Roparun Etappes X

Het laatste stuk van onze etappe is een stuk run-bike-run. Het busje mag op veel plekken niet komen, dus we zijn op onszelf aangewezen. Voor we hier aan beginnen plakken we een langzaam leeglopende band in de hoop dat we de komende ruim 20km zonder problemen af kunnen leggen. En dit lukt. We lopen misschien zelf qua energie langzaam leeg, onze fietsen houden het goed. Met alle vier de lopers uit mijn team zijn we nu on the road en genieten we van de laatste kilometers die we samen afleggen.

Het is bijna aan mij de beurt om weer te gaan lopen. Ik zoek naar een punt om te wisselen en zie in de verte opeens iets wat op mijn moeder lijkt. Ik weet dat mijn ouders wilden komen kijken, maar we hadden geen plek afgesproken. Het lijkt me heel onwaarschijnlijk dat mijn ouders hier op de route staan, op een voor mijn gevoel in the middle of nowhere punt. Ik fiets naar voren omdat ik bijna moet wisselen en roep naar mijn ouders in de hoop dat ze het zijn. Mijn moeder begint enthousiast te zwaaien en bevestigt daarmee mijn gevoel. Ik ben totaal verrast en vergeet alle vermoeidheid, kou en km’s. Ik wissel van fietsen naar lopen en mijn moeder loopt een stukje met ons mee. We delen ervaringen en mijn moeder herkent veel, omdat ze ooit ook de Roparun heeft gelopen. Het was zo leuk om mijn ouders gedurende de Roparun(ning) nog even te zien. Heel anders dan de finish, maar enorm fijn om hen ook te laten zien hoe wij in actie waren.

Samen met mijn team (1) Running (for) Heroes volbrachten we onze laatste etappe en tikten we team 2 aan die de laatste 50km mochten lopen. Het (uit)lopen van de laatste etappe voelde als fijn, als voldaan. Maar de echte euforie bleef nog wel even uit. Dat bewaarden we voor Rotterdam, waar een bijzondere finish op ons wachtte.

Lees hier mijn vorige verslagen over de Roparun:

ANNEAU1989 Finish I ANNEAU1989 Finish III

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *