Roparun: Finish

ANNEAU1989 Finish IFinishen is altijd een mooi moment. Hoe kort of lang de run, hoe groot of klein het evenement. Finishen is een prestatie op zich. Een moment die je bij blijft als herinnering van trots, een gevoel van overwinning. De Roparun is in zijn geheel bijzonder. En de finish veel meer dan dat.

ANNEAU1989 Finish II

Om 1.00u ‘s nachts gaat de wekker weer. Ik heb een kleine twee uur geslapen en ik besef me dat het tijd is voor de laatste etappe. De etappe waarin we de grens van Nederland overgaan en we daadwerkelijk op Rotterdam af lopen.

Rond 9.00u tikken we voor de laatste keer team 2 aan die de laatste 50km richting Rotterdam af mag gaan leggen. Voor mij en mijn team zit het er op dat moment op, maar echt als een finish voelt het (nog) niet. Ik ben blij dat het hardlopen klaar is, maar voel ook nog steeds “het gevoel van de Roparun”. We’re still going strong; team 339 is on his way to Rotterdam. Dit gevoel kan ik moeilijk beschrijven. Het is niet zo dat het voelt als een race. Tijd maakt niet uit. Het zijn de kilometers die we non-stop aftikken die maken dat de afstand tussen Parijs en Rotterdam minder wordt. Een totale afstand die voelt als een uitdaging die we samen als team zijn aangegaan en die we samen gaan finishen.

Terwijl team 2 de laatste etappe aflegt, rijden wij richting de Kuip waar we onze busjes kunnen parkeren. Vanaf daar pakken we het OV richting de Erasmusbrug om team 2 op te wachten om gezamenlijk de laatste meters naar de Coolsingel af te leggen. Ik kan niet uit eigen ervaring schrijven over het passeren van de Daniel den Hoed kliniek, maar wil je via deze link meenemen naar dat moment. De Roparun is voor hen. Mensen met kanker. “Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”. En dit doel voel je aan alles en iedereen. De samenhorigheid. Iedereen is er voor iedereen. Enthousiasme is onder elk team aanwezig, maar spierpijn, vermoeidheid en verdriet ook. Je voelt het. Deelt het. En steunt elkaar. Door simpelweg in je handen te klappen en elkaar toe te juichen. Door elkaars benen te masseren wanneer nodig of door een bemoedigende duw in de rug te geven om elkaar weer op weg te helpen. Maar ook door elkaar een schouder aan te bieden. Voor pijn en verdriet in combinatie met trots en dankbaarheid.

Met bovenstaande gevoelens loop je de hele Roparun, maar voel je nog sterker in Rotterdam. Alles en iedereen komt samen en bundelen als samen één. Op het moment dat we als teams samenvoegen op de Coolsingel zijn we enorm trots op onszelf en op de prestatie. We maken foto’s voor de Erasmusbrug en lopen vervolgens samen de brug over. We did it; samen gaan we op naar de finish.

Waar het op de Erasmusbrug nog rustig is qua publiek, worden we op de Coolsingel overweldigd. Familie en vrienden, iedereen kent wel iemand. En ook al (her)kennen we het publiek niet en/of zij ons niet, we bedanken ze en zij ons. We worden binnengehaald als helden, terwijl wij ons maar al te bewust zijn van het feit waarvoor wij de Roparun hebben gelopen: onze held(en). Zoals onze teamnaam: Running (for) Heroes.

ANNEAU1989 Finish III

Ik heb op de Erasmusbrug nog contact gehad met mijn ouders dat het ze waarschijnlijk niet lukt om op tijd te zijn op de Coolsingel. Ze hebben in Barendrecht ons team willen aanmoedigen, maar doordat de Roparun-app niet nauwkeurig werkte hebben zij de doorkomst van ons team gemist. Ik baal, maar weet ook dat ze in gedachten bij de finish zijn. Het feit dat ik ze onderweg al heb gezien is voldoende. Tot ik word gebeld door mijn broer. Hij vraagt waar ik op dat moment ben. Omdat het finishen op de Coolsingel dusdanig druk is met teams, duurt de daadwerkelijke finish lang en ik geef aan dat ik (nog steeds) op de Coolsingel sta. Hij zegt dat zij inmiddels ook op de Coolsingel staan en er zeker van is dat hij ons dan nog kan gaan zien finishen. Ik kan het niet geloven, totdat ik ze echt in het publiek zie staan. Evenals mijn ouders die dus blijkbaar in no-time van Barendrecht naar Rotterdam zijn gekomen. Op dat moment word het me teveel. Ik val mijn moeder in de armen en voel trots, verdriet en vermoeidheid. Ik probeer me groot te houden, maar het lukt me niet. Het “Roparun-gevoel” is nergens sterker dan hier op de Coolsingel. Samen met teamgenoten deel ik dit gevoel en beseffen we ons weer voor wie we deze uitdaging zijn aangegaan. En niet alleen aan zijn gegaan, maar ook zijn gefinisht.

Want na ruim 500km is ons moment daar. Elk team krijgt zijn eigen moment. Zijn eigen finish. We worden gefeliciteerd, krijgen een roos en worden door de Roparun op de foto gezet. En luister voor het idee op de achtergrond onze teamsong Heroes (Alesso ft. Tove).

De blogpost over de (laatste) twee etappes door België en Nederland komt binnenkort online. Hier lees je over de start van de Roparun en klik hier voor een beschrijving van de (eerste drie) etappes.

ANNEAU1989 Finish IV

 

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *