Roparun: Deel I – Etappes 10x 50K

ANNEAU1989 Roparun Etappes IIIDe Roparun loop je met max acht hardlopers. De lopers worden begeleid door minimaal 2 fietsers en daaromheen vind je een organisatie van chauffeurs, wegwijzers & basiskampers. In sommige teams zijn zelfs koks, masseurs en fotografen te vinden, maar deze luxe lieten wij thuis. Het back to basic heeft ook zijn charmes en hoe comfortabel ook, de Roparun blijft een uitdaging die voor elk teamlid zwaar is. Al eerder schreef ik over de start van de Roparun, hierbij een terugblik naar alle etappes. Van het glooiende uitgestrekte Franse landschap naar de kleine dorpjes in België en Nederland die (zelfs midden in de nacht) op elke hoek van de straat je feestelijk binnenhaalde. Een beschrijving hoe de oplopende vermoeidheid en spierpijn werd afgewisseld door energie en feestvreugde.

50K
De eerste 50K gingen als een raket. Vol energie tikten we de kilometers weg. Het begin van de Roparun is door wijken van Parijs waar het soms goed uitkijken was waar je liep. Over de stoep, langs de kant van de weg, soms wachtend op rode stoplichten of nog net even dat sprintje trekken op dit te voorkomen. Na elke 2K tikten we de volgende loper aan die alweer klaar stond en die vervolgens van enthousiasme weg sprintte. We dachten niet aan alle kilometers die nog voor ons lagen.  Het hardlopen ging bij iedereen goed, het teamwork was super, de sfeer kon niet beter en de prachtige omgeving die keer op keer veranderde maakte alles af. Om 15.30u was de start in Parijs en om ongeveer 20.00u waren we al bij het wisselpunt waar we team 2 mochten tikken. Het wisselen was fijn, omdat je weet dat je de komende uren even rust hebt, maar deze eerste wissel met team 2 was extra bijzonder, omdat we elkaar nog niet eerder op de route hadden gezien. Ondanks dat we twee afzonderlijke teams zijn die elk hun eigen etappes hebben, zijn we wel gezamenlijk één. Die samenhorigheid was op dat moment heel voelbaar. Wij waren blij dat onze eerste etappe erop zat en we even mocht (uit)rusten en zij stonden te trappelen van ongeduld om hun eerste Roparun-meters te gaan maken. Na een paar knuffels, tips en succeswensen vervolgde de eerste loper van team 2 de route. We zwaaiden hem uit, doken ons busje in en reden weg naar ons basiskamp in the middle of nowhere.

ANNEAU1989 Roparun Start IIII

Basiskamp I
Omdat we niet de luxe hadden van touring bussen en enorme vrachtwagens was ons basiskamp back to basic op een kleine rustige Franse camping. Deze plek lag een klein uur rijden van de route van de Roparun en tijdens deze rit vielen mijn ogen al even dicht van een opkomend moe gevoel. Het was inmiddels 21.00u, de lucht begon te schemeren en we waren als team al sinds 5.00u die ochtend op. Tijd om wat energie op te doen door goed te eten en even te slapen. Aangekomen bij ons basiskamp lokten de slaapzakken in de tentjes, maar niet voordat we genoten van een bord pasta met rode saus. Na het eten nog even een final check wie wat doet ter voorbereiding voor de volgende etappe, om vervolgens voor heel even (lees: 1,5u) de ogen te sluiten. Het is een nadeel dat je in zo’n korte tijd niet echt in slaap komt, maar en voordeel dat het makkelijk is om op te staan. Ready to race, op naar onze volgende etappe.

ANNEAU1989 Roparun Etappes I

100K
Je kunt je voorstellen dat als team 2 de avond-etappe heeft gelopen, het aan ons (team 1) de eer is om de nacht-etappe te lopen. In het pikkedonker, met hoofdlampjes en goed reflecterende hesjes vol rode lampjes, gingen we op pad. Wederom, ieder 2K om vervolgens de volgende loper aan te tikken. Waar het lopen ‘s middags nog met veel gemak ging, viel deze etappe ons zwaar. Het was kraakhelder, erg koud onderweg en op sommige plekken pikkedonker. De route van de Roparun bracht ons door glooiend landschap waar geen straatlantaarnpalen te bekennen waren. Dit gaf het een bijzondere dimensie, zeker omdat je zodoende goed zag waar de andere teams liepen. Je moet je voorstellen dat voor en achter je verschillende groepen zichtbaar waren door de rode lampjes die je door het landschap ziet bewegen. Hoe zwaar de etappe ook was gezien de opkomende vermoeidheid, dit doen wij niet alleen.

Aangekomen bij het wisselpunt beginnen we inmiddels zo wakker te worden dat we enigszins jaloers zijn op team 2 dat zij de (waarschijnlijk) prachtige zonsopkomst mogen gaan meemaken als wij onze ogen sluiten in het volgende basiskamp. Al verdwijnt die gedachte al snel als ik denk aan de mogelijkheid om een paar uur te slapen.

Basiskamp II
Onze basiskampers zijn weer verplaatst naar een nieuwe plek waar ze weer een kamp met tentjes en voldoende eten voor ons hebben opgezet. Bij aankomst begint het licht te worden en is het tijd voor een ontbijt, al smaakt welk eten dan ook op zo’n moment goed gezien het feit dat je non-stop in beweging bent. Ik neem echter de broodjes ei voor lief en duik direct mijn warme slaapzak in. Ondanks dat mijn benen nog goed voelen, voel ik een vermoeidheid die ik heel graag weg wil slapen. Ik zet de wekker 2u later en sluit met een glimlach mijn ogen. Heel even rust.

ANNEAU1989 Roparun Etappes II

150K
Als de wekker een kleine 2u later gaat voel ik me wonder boven wonder fit. De tijd dat ik heel even heb kunnen slapen heeft me weer energie gegeven, alsof ik een hele nacht heb bijgetankt. Ik geniet van een warme kop thee, ruil mijn warme lange tight in voor een shorts en ben ready to go. De lucht is strakblauw, het beloofd een prachtige dag te worden. Meerdere teamies hebben goed geslapen en vol enthousiasme vertrekken we richting de route, waar weer 50K op ons wacht om te gaan “bewandelen”. Het is bijzonder om te merken hoe groot het verschil is tussen dag en nacht. Zowel fysiek als mentaal geeft het daglicht een boost en we genieten van het tot leven komen van de wereld om ons heen. Hoewel we ons nog steeds in Frankrijk begeven voelen we dat België dichterbij komt. We gaan goed. Na deze etappe zitten we op totaal 250K en dat betekent dat we op de helft zitten qua Roparun afstand en tevens over de helft van de etappes die we zelf moeten lopen. Wauw, wat gaat het eigenlijk snel. Dit geeft mentaal een boost en tegelijkertijd doet het me beseffen dat ik van elk moment extra moet genieten. We zijn qua snelheid geen Thalys al voelt het met momenten wel zo. Het hardlopen van de kilometers gaat keer op keer vanzelf, al neemt de vermoeidheid en de spierpijn toe. In eerste instantie dacht ik dat ik dit gevoel er nog wel een beetje uit kon lopen. Maar elke keer als ik weer moet aanzetten voel ik mijn benen stijver worden. Het is het mentale wat wint van het fysieke en dan spreek ik denk ik voor iedereen. Het lijkt wel of het enthousiasme waar elk team mee loopt wordt gevoed door de vermoeidheid. Bij het passeren van teams is er telkens weer die aanmoediging naar elkaar. Hoe zwaar soms het aanzetten om te beginnen met lopen ook is, het klappen en toejuichen van (andere) teamgenoten maakt het dragelijk(er).

Binnenkort meer over de laatste twee etappes door België en Nederland, waar de Roparun nog een extra dimensie krijgt vanwege het waanzinnige publiek. Dorpjes die weten waar de Roparun voor is en die jaarlijks dit toejuichen met heel hun hart. Evenals een beschrijving van de finish, de Coolsingel, waar wij worden toegejuicht als helden, wat ons nog meer doet beseffen dat we niet lopen voor onszelf, maar voor de helden met kanker om ons heen.

Meer blogposts die ik schreef over de Roparun vind je hier.

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *