Rotterdam marathon 2015

ANNEAU1989 MR15 medailleWat gisteren gebeurde, had ik nooit durven dromen! Een terugblik op de Rotterdam marathon 2015.

Vorig jaar: MR14
Ik was tot op de dag van vandaag enorm trots op mijn eerste marathon in een tijd van 4u17min. Ik liep in een constante pace van 6.00min/km, precies zoals ik in gedachten had. Daarnaast had ik geen last gehad van kramp, maag- of buikproblemen en heb ik de man met de hamer nergens gezien. Ik kan me herinneren dat die laatste km’s wel enorm zwaar waren en een pijn met zich meebrachten waar ik mezelf doorheen moest bijten. Maar los van die vermoeidheidsklachten, ben ik vorig jaar heel goed gefinisht en had ik het idee dat er misschien wel meer in had gezeten. Een meer dan geweldige ervaring, die voor mijn gevoel nooit overtroffen kon worden.

Na MR14 kwam ik in een soort van hardloopdipje terecht. Lange tijd trainde ik voor een bepaald doel. Ik bouwde mijn kilometers op, verlegde continu mijn grenzen en opeens was dat na de marathon voorbij. Ik genoot wel van elke kilometer die ik liep, maar het gaf me niet de voldoening zoals de trainingen voor de marathon me gaven. De runnershigh bleef achterwege, een 10K voldoende niet meer als een 10K. “I’m a marathonner” en ik merkte dat ik een (nieuw) doel nodig heb.

Voorbereiding MR15
Vanaf september ging het kriebelen. Ga ik weer voor de Rotterdam marathon in training? Ik liet het antwoord in het midden, maar tikte wel steeds vaker in de week meerdere km’s aan. En van elke km, van elke run, genoot ik. Hoe klein soms ook, elke km was fijn. Weg hardloopdip. In december 2014 stond de Bruggenloop op de agenda. Een mooi moment om naar toe te trainen, ook al wist ik dat ik 15K makkelijk zou kunnen rennen. Het hardlopen door Rotterdam, over de Erasmusbrug gaf me veel herinneringen, maar ik maakte (nog) niet het besluit. Pas na het lopen van weer een halve marathon was ik overtuigd. Ik ga weer in training voor de Rotterdam marathon!

Ik wierp een blik op mijn trainingsschema van vorig jaar en noteerde de km-totalen welke ik per week moest halen in mijn agenda. De inhoud van de trainingen liet ik achterwege. Ik wilde gewoon relaxt hardlopen. Op mijn eigen tempo, mijn eigen km’s, geen druk, geen focus, alleen weer dat ene doel: MR15 finishen.

Als iemand me vroeg voor welke tijd ik wilde gaan, zei ik dat ik droomde van een marathon binnen de 4u. Maar of ik dit jaar voor die tijd wilde gaan? Nee. Ik wist dat als ik een marathon onder de 4u wilde lopen, ik op een constante pace van 5.39min/km moest gaan lopen. Ruim 20sec sneller dan vorig jaar, terwijl ik de focus tijdens mijn trainingen nooit op snelheid had gelegd. Ondanks dat het verlangen heel groot was, een marathon binnen de 4.00u was iets te ambitieus.

Althans dat dacht ik. Want wat gisteren gebeurde, had ik nooit durven dromen.

MR15
Gedurende de marathon merkte ik dat ik enorm goed liep. Op de een of andere manier lukte het me om mijn pace tussen de 5.30min/km en 5.45min/km te houden. Ik had niet het plan om zo snel te lopen, maar het ging zo gemakkelijk dat ik probeerde om deze pace aan te blijven houden. Ik voelde me goed, mijn benen voelden super, kilometers vlogen voorbij. Ik nam onderweg heel bewust om de 7K mijn gells, motiveerde mezelf om af en toe een Powerbar winegum te eten en dronk heel veel. Ik miste (volgens mij) geen enkele keer mijn familie en vriendinnen die me kwamen aanmoedigen, wat me keer op keer een enorme boost gaf. Ik zag enorm op tegen het Kralingse bos en de kilometers na het 35km-punt. Vorig jaar was daar mijn moeder die me er doorheen sleepte, maar aangezien mijn ouders op vakantie waren, moest ik het nu alleen doen. Op de een of andere manier voelde ik me mentaal sterk. Hoe zwaar ik het daar ook had, het lukte me om continu mijn pace vast te blijven houden. Ik haalde mensen in, telde de km’s af en zag op mijn horloge dat een tijd onder de 4u misschien wel tot de mogelijkheden behoorde. Ik kon het niet geloven, probeerde mezelf op het ene moment van deze droom af te helpen en probeerde er op het andere moment vol voor te gaan met alles wat ik nog in me had. Al was dat niet veel meer, want ik merkte dat ik leeg was. Mijn benen, een ongekende pijn. Mijn energievoorraad, compleet leeg. In gedachten naar die finish, die zo ver weg leek.

Ik droomde over het moment om (weer) de Coolsingel op te draaien, maar op het moment dat dit ook daadwerkelijk het geval was, ging alles aan me voorbij. Ik zag de finish, die nog zo ver weg leek. Ik keek op mijn horloge en zag een tijd van 3u59min en zette aan met alles wat er op dat moment nog in zat. Langzaam kwam de finish dichterbij en drong het besef tot me door. Ik ga de Rotterdam marathon finishen op precies 4.00u!

Ik had nooit van mezelf verwacht dat dit er in zat. Dat ik ging finishen, was zeker. Maar dat het me zou lukken om mijn snellere pace vast te blijven houden. Ik eigenlijk zo “makkelijk” liep. Ik de pijn, vermoeidheid en mentale strijd zo goed aan kon. En ik ondertussen zo enorm kon genieten van alles en iedereen. Ik heb er geen woorden voor. Ik heb mezelf echt verrast met dit PR en kijk ontzettend uit naar een volgende marathon waarin ik een mogelijkheid zie om daadwerkelijk onder die 4u te duiken. Of ik volgend jaar weer aan de start van Rotterdam verschijn, durf ik niet te zeggen. Maar dat ook mijn tweede marathon echt een van de mooiste dagen in mijn leven is geweest, is zeker.

Marathon verslag
Vandaag geef ik mijn benen rust (spierpijn all over) en ga ik op zoek naar woorden om mijn marathon op te schrijven. Een uitgebreider marathon verslag volgt dus nog. Ik wil weer net zoals vorig jaar de marathon in vier delen op schrijven, maar wanneer deze online komen, durf ik nog niet te zeggen. Ik stap morgen namelijk in het vliegtuig naar Curaçao. Op reis, naast hardlopen is er niets mooier.

Merci!
Het klinkt misschien cliché, maar zonder mijn vriend, familie, vriendinnen, jullie lieve lezers en ook mijn lieve hond en hardloopmaatje Hegi, was dit me nooit gelukt. Ik heb zowel in de voorbereiding, als gisteren tijdens het lopen van de marathon zo enorm veel aan jullie gehad. Die boost aan energie en enthousiasme die jullie me keer op keer gaven. En mama, jij hield die man met de hamer op het 36/37km-punt dit jaar in gedachten tegen.

Thank you so much!

10 Comments

  • Aaah, was al benieuwd hoe het jou was vergaan. Goed gedaan topper! Heb je marathon verhalen met plezier gelezen, dank voor de inspiratie om mezelf ook vaker de deur uit te schoppen!

  • Echt super knap gedaan! Ben ook heel erg benieuwd naar je uitgebreide verslag van de dag!
    Nu eerst lekker op vakantie, dat heb je wel verdiend, lijkt me zo.

    Fijne vakantie!
    Liefs

  • Wauw meis! Zo super knap, echt geweldig dat je weer zo genoten hebt en wat een prestatie weer. Leuk dat ik je tegenkwam, je ging super!

  • Wauw, wat ontzettend goed gedaan! Hier mag je heel trots op zijn. Ik ben benieuwd naar je uitgebreide verslag, maar ga eerst maar van die welverdiende vakantie genieten.

  • Respect!! Je mag trots zijn op jezelf! Wat een mooie tijd zeg! Geniet nog even van dat fijne gevoel en van je vakantie :)

  • Wauw, wat bijzonder. En wat knap! Ik ben benieuwd naar je verslag, maar geniet eerst van je vakantie!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *