Travel tips: Vrijwilligerswerk in een ziekenhuis in Ghana

ANNEAU1989 Vera Photography Ghana IWil je (ooit) vrijwilligerswerk gaan doen? Zeker doen! De voldoening die het je geeft en de ervaring die het je oplevert zijn enorm waardevol. Je kunt vrijwilligerswerk doen in eigen land vanuit je eigen huis, maar je kunt het ook opzoeken in een ander land waardoor je er een combi van kunt maken met reizen. Doordeweeks werken en in het weekend reizen. In mijn ogen een prachtige combinatie, omdat je daardoor een land en zijn culturen écht leert kennen. Zo heb ik ook mijn tijd in Ghana geleefd: ontdekken, beleven en ervaren door het over me heen te laten komen. Zowel het vrijwilligerswerk als het reizen, beide gaven me unieke ervaringen.

10268550_10201988636702989_7837974204249771406_n
10268587_10201982934640441_8516765561884913932_n
10273978_10201988423617662_2215366065240395495_n
10320286_10202150018697438_380117232258654110_n
10251986_10201983569016300_24312833211058121_n

11025667_10203920200350873_4959925832816935514_n

10301457_10201982761636116_1618714158414281460_n

Vrijwilligerswerk

Bedenk je van te voren goed wat je wilt gaan doen. Er zijn verschillende vormen van vrijwilligerswerk, het is aan jou om daar een keuze in te maken wat het beste bij jou past. Voor mij was die keuze niet moeilijk, aangezien de reden van mijn reis oa het behalen van mijn HBO-Verpleegkunde was. Het leek me een geweldige ervaring om in een ziekenhuis in een ander land ervaring op te doen. Ervaring die weliswaar niet te vergelijken is met het werk(en) in Nederland, maar me ongetwijfeld op een bepaalde manier zou doen ontwikkelen.

Werken met kinderen in een weeshuis

De vrijwilligers die ik in Ghana leerde kennen werkten in een weeshuis, waar ik ook ruim een week heb mee mogen lopen. Samen met (veel) andere vrijwilligers speelden we ‘s ochtends met de kinderen en leek elke ochtend voor een kind de ochtend van zijn leven. Het plezier wat van de gezichtjes af straalde, was enorm bijzonder. Zeker na het leed waar ik met momenten in het ziekenhuis mee was geconfronteerd. Het werken in het weeshuis bestond uit spelen met de kinderen, kinderen wassen, eten geven, ze proberen in slaap te helpen en een enkele vrijwilliger gaf zelfs les. Tijdens mijn week in het weeshuis liep ik mee en leerde ik de kinderen en zij mij vrij snel kennen. In no-time bouw je een band op met de kinderen. Ze klampen zich aan je vast en willen je eigenlijk niet loslaten, wat een afscheid aan het eind van je dag, maar zeker aan het eind van je vrijwilligerswerk/-reis bemoeilijkt. Als je in de ogen van deze prachtige kleine kinderen kijkt kan het haast niet anders dan dat je geraakt wordt. Een enorm bijzondere ervaring en ik ken verschillende vrijwilligers die alleen daarvoor al meerdere keren zijn terug geweest naar Ghana.

De plek waar je op de wereld geboren wordt, bepaald deels welke mogelijkheden je hebt en krijgt om jezelf te ontwikkelen. Tijdens mijn reis in Ghana besefte ik me dit en leerde ik om enorm dankbaar te zijn voor alles wat ik heb, hoe klein ook.

Mijn (vrijwilligers)werk in het ziekenhuis

Niets, maar dan ook niets was te vergelijken met de ervaring(en) die ik op had gedaan tijdens mijn stages in Nederland. De eerste dagen mocht ik meelopen op de ward (afdeling), die onder verdeeld waren in mannen en vrouwen. Elke ward had ongeveer 20 a 25 bedden, dus een echt groot ziekenhuis was het niet. Daarentegen was er aan “personeel” geen gebrek. Elke dag verzamelden zo’n 30 a 40 verpleegkundigen/stagiaires (die volgens mij lerende waren) op het ziekenhuis. Onder toezicht van gediplomeerde(?) verpleegkundige verleenden zij zorg, maar in mijn ogen was het meer begeleiding dan zorg verlenen. In het ziekenhuis waar ik werkte was met name familie verantwoordelijk voor de zorg die het familielid moest krijgen. Familie werd ingeschakeld als er eten en drinken nodig was, familie regelde alles qua kleding en bleef bijna continu aanwezig bij het zieke gezinslid. En als er iets was, trok familie “aan de bel”. De verpleegkundigen die aanwezig waren namen actie als daar om werd gevraagd, maar het was veelal wachten en kletsen. Ik had verwacht dat ik moest “werken”, maar omdat het werk wat moest gebeuren minimaal bleek te zijn, ben ik naar de consulting room gegaan. ‘s Ochtends liep ik vaak de artsenvisites mee op de ward, maar werkte vervolgens samen met de arts de consulten af. Hoe dit eraan toe ging? Stel je een (enorme) rij voor met mensen die “rustig” op hun beurt wachten. Vrouwen met kinderen op schoot, aan de borst of op de rug en bijv oude mannen die nog steeds lopen, maar eigenlijk weinig kracht meer hebben om telkens weer op te staan en van plek te wisselen als de rij korter wordt. Het was bijzonder, indrukwekkend en soms zelfs “beangstigend”. Ik heb van alles voorbij zien komen. Samen met de arts deed ik de consulten, stelden we diagnoses, registreerde ik elke patiënt (papierwerk ipv een elektronisch dossier) en adviseerde we patiënten met (gezondheid)voorlichting.

Daarnaast heb ik enkele dagen in de laboratory room gewerkt en zag ik hoe elke patiënt die doorverwezen werd bij de consulting room, bloed moest laten prikken. Een plek waar ik ook zelf een aantal keer ben geweest, omdat ik ziek werd en dus heb ervaren dat er in no-time bloed wordt geprikt, een (simpele) test word gedaan om vervolgens medicatie voor te schrijven in de hoop dat deze de juiste is en aanslaat. Ik heb nooit twijfels gehad over de kennis van mijn vader van mijn host-family, welke tevens de arts in het ziekenhuis was, maar ik vond de enorme verschillen tussen de kennis die ik zelf in Nederland had opgedaan tijdens mijn studie HBO-V en het werk in een ziekenhuis in Ghana wel enorm bijzonder. Ik moest aan veel dingen wennen. Ik leerde om mijn eigen kennis en ervaring opzij te zetten en ruimte en acceptatie te creëren voor andere standaarden in zorg verlenen. Zo ook mijn ervaringen in de delivery room. Na het zien van twee bevallingen mocht ik al een bevalling zelf begeleiden, omdat de Ghanese vroedvrouwen alle vertrouwen in mij hadden dat ik dit kon. Dit is er (gelukkig) nooit van gekomen, maar het geeft wel aan dat bevoegd- en bekwaamheid in Ghana er anders/niet is.

10338850_10202150021777515_2466361541792332881_n
10341766_10202150022377530_6149061709651425446_n
11037351_10203920200470876_249598618415030194_n

Mijn ervaring

Ghanezen hebben een (ander) beeld van Europa, waardoor ze je bewonderen. Met name mijn host-family, maar ook mijn collega’s in het ziekenhuis gaven mij het gevoel dat ik enorm speciaal was. Een gevoel wat ik maar vreemd vond, want in mijn ogen was mijn reis, het doen van vrijwilligerswerk en het leven in een host-family niet zo bijzonder. Meerdere mensen om mij heen gingen een soortgelijke uitdaging aan door op uitwisseling/reis te gaan tijdens/na hun studie. In mijn ogen normaal, maar voor Ghanezen iets wat niet te begrijpen is.
De plek waar je op de wereld geboren wordt, bepaald deels welke mogelijkheden je hebt en krijgt om jezelf te ontwikkelen. Tijdens mijn reis in Ghana besefte ik me dit en leerde ik om enorm dankbaar te zijn voor alles wat ik heb, hoe klein ook. Het besef dat verschillen zo groot kunnen zijn, maakte dat ik elk verschil, hoe raar, gek, vreemd ook, ging waarderen, een plek gaf en me probeerde aan te passen. Jaa, het doen van vrijwilligerswerk en het wonen bij een host-family was een enorm bijzondere (reis)ervaring en ik raad het iedereen aan.

Photos by Vera Photography
Vera heb ik in 2010 leren kennis in Ghana. Zij is na haar eerste kennismaking met Ghana nog enkele keren terug geweest. Omdat zij geweldige foto’s heeft gemaakt waarin zij de puurheid van het prachtige Ghana heeft weten vast te leggen, heb ik haar gevraagd of ik deze foto’s mocht gebruiken bij deze blogpost ter illustratie. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *