Bruggenloop Rotterdam 2014 samen met Losse Veter vrouwen team

Bruggenloop ANNEAU1989
Waar ik ‘s ochtends nog stond kou te kleumen bij het examen van de puppycursus, verscheen ik ‘s middags opgewarmd van enthousiasme aan de start van de Bruggenloop. Benieuwd hoe mijn Bruggenloop verliep? Ik liep 15km alsof het niks was en had een meer dan mooie middag met het Losse Veter vrouwen team. Tijd voor een wedstrijdverslag/-blogje.

Ik had met mijn teamgenootjes van het Losse Veter vrouwen team om 14u afgesproken bij het Maasgebouw, waar we als (business)team van alle gemakken gebruik konden maken. Nadat we van Losse Veter ons loopshirt hadden ontvangen was het tijd voor een kort interview, want gedurende de hele middag stond er een camera van Losse Veter op onze neuzen gericht. Marleen, een teamgenootje kon helaas niet meelopen vanwege een blessure en nam de taak van Losse Veter over om ons te begeleiden/filmen. Na een omkleed sessie, of beter gezegd (warm) aankleed sessie waren we running-proof. Waar Iris al stond te trippelen van ongeduld om in te gaan lopen, kon het ons niet lang genoeg duren, omdat we op zagen tegen de kou en regen. Uitstelgedrag had alleen weinig zin, want we moesten een half uur voor de start ons startvak al in, vanwege de grote hoeveelheid lopers. Gelukkig ging de tijd in het startvak best snel. Ik genoot van alles om me heen: muziek, sfeer, publiek, mijn teamgenootjes en mijn eigen energie, want wat had ik zin om te gaan lopen. 15km; kom maar kom maar. De kou en regen konden dit niet verpesten, ik was er klaar voor.

Om 15.30u klonk het startschot en een kleine drie minuten later mocht ik mijn wandeltempo versnellen tot een dribbel. Here we go! Ik had mijn Garmin thuis vergeten en kwam al snel tot de ontdekking dat ik mijn “maatje” wel heel hard miste. Als je eenmaal gewend bent om zicht te hebben op je snelheid is het even wennen als dit niet kan. Puur op het gevoel dan maar. Ik liep samen met een teamgenootje Anke, welke wel een horloge om had en bijna elke kilometer de doorkomst tijd checkte. Handig, en daarnaast ook heel gezellig.

Al vrij snel na de start begint de eerste klim: het Varkenoordse viaduct. Met frisse, nog ietswat stramme benen loop ik deze brug vrij soepel op en af. Op naar de volgende, de Erasmusbrug. De kilometers naar de Erasmusbrug deden mij denken aan de Rotterdam Marathon. Hier liep ik enkele maanden geleden ook (alleen toen in tegenovergestelde richting) en dat gaf me kriebels. Ondanks het weer stond er publiek zowel links als rechts langs de kant en ook op de winderige(!) Erasmusbrug liet publiek zich zien. Geweldig én ontzettend fijn, want dit gaf net die extra boost. De weersomstandigheden waren alles behalve ideaal en dan is daar het publiek die een “warme” sfeer geeft.

Van de Erasmusbrug, over de Maasboulevard, richting de van Brienenoord. De zwaarste brug, zoals ik van veel mensen had gehoord. De kilometers tot de Brienenoord gingen voorspoedig. Ik pakte bij de drinkpost een bekertje water en kwam weer tot de conclusie dat hardlopen en drinken niet samen gaat. Ik gooide meer water langs mijn gezicht, dan in mijn mond, maar ag nat van de regen was ik toch al. Ook op de Maasboulevard bleef het druk met enthousiast publiek. Ik heb helaas mijn vriendinnen gemist die me daar stonden aan te moedigen, maar volgende keer beter.

Rond het 8km punt voelde ik even mijn rechterknie, maar gelukkig bleef dit gevoel niet aanhouden. Ik kon me ook niet voorstellen dat er iets aan de hand zou zijn, want ik was getraind en ik liep in een relaxt tempo voor mijn doen. Door de mist kwam de Brienenoord brug pas laat in zicht. Door middel van een lus kwam je op het fietspad terecht, wat zichtbaar langzaam omhoog ging. Geen steile helling, maar een 1km vals plat. Geen pretje, zeker niet met de wind, regen en kou die het op de brug gevoelsmatig nog zwaarder maakten. Door kleine pasjes te nemen kon ik mijn tempo aanhouden en kwam de brug geleidelijk dichterbij. Aan de ene kant een zware klim, maar aan de andere kant ook een mooie. Want rechts raast het verkeer voorbij, links heb je een (mistig) uitzicht, voor je zie je allemaal lopers met groene lichtjes ploeteren, boven je bevindt zich een enorme brug en ver onder je vaart een boot rustig onder de brug door.

Eenmaal de Brienenoordbrug weer af stond het 11km bord daar. Het aftellen én het versnellen kan beginnen. Anke en ik voerden ons tempo op, waardoor de km-borden voor mijn gevoel dan ook twee keer zo snel kwamen. 12km, 13km, nog maar 2km te gaan. Mijn benen voelden super. Ik voelde dat ik nog veel energie over had, want ook het versnellen kostte weinig moeite. En ook van 13km, naar 14km ging prima. Het was alleen de drukte die soms een echte versnelling in de weg zat, want het was zigzaggen om in te halen. Zowel Anke als ik zochten een weg door de hardlopende mensenmassa, om onze versnelling aan te kunnen blijven houden. Muziek die langzaam maar zeker harder werd deed me beseffen dat de finish in zicht kwam. En ja, daar was de laatste bocht, op naar de grote Finish boog. We konden onze versnelling aanhouden, genoten ondertussen van het vele publiek langs de kant en tikten om 1u25min de finish aan. We kregen vrij snel een grote plastic deken om warm te blijven en dat was nodig, want met zeiknatte kleding en de ijzige kou buiten merkte ik al snel dat ik hard afkoelde. We wandelden langzaam door tot we een flesje AA kregen, onze medaille, om ons vervolgens snel naar de warme kleedkamers te begeven. Voor beiden geen PR, maar: We did it!

Bij de kleedkamers troffen we onze teamgenootjes Iris en Gabriëlla, die al eerder waren gefinisht. Wat zeg ik eerder, Iris is als eerste vrouw over de finish gekomen in 59u35min. Say what?! Ze straalde van oor tot oor, liep rond met een enorme beker en een bos bloemen, en nipte ondertussen aan een herstelshake, hoe bedoel je; powervrouw?! Gabriëlla ging voor 1u10min, maar kwam 3minuten later over de finish. Nog steeds een geweldige tijd!

Na het omkleden was het tijd voor nog een interview en een laatste foto/(medaille)selfie sessie om straks aan Losse Veter verslag te kunnen leggen. Het filmpje is in de maak en ook de foto’s komen nog. Ik kijk terug op een enorme leuke Bruggenloop, mede dankzij het feit dat ik door Losse Veter voor het team geselecteerd was om hieraan deel te mogen nemen. Op naar een volgend hardloopevenement, want écht, wat geeft zo’n dag energie! Zoveel mensen, zoveel passie, energie en gezamenlijk ambitie om de finish te halen; I’m lovin it. En voor mijn teamgenootjes van het Losse Veter vrouwen team; You rock!

10 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *