Personal: Een bewuste (blog)break

iv-ii-i
Geen idee waar ik moet beginnen, want het voelt alweer (te) lang dat ik iets op mijn blog heb gedeeld. Los van de updates over mijn trainingsweken voor de Amsterdam marathon en de verslagen zelf kwam bloggen er niet van. Bewust danwel onbewust nam ik even afstand van het online wereldje. Geen drama hoor. Gewoon iets met prioriteiten wat iedereen vast wel herkent. Ik focuste me op werk en ging daarna(ast) op zoek naar een soort balans. Klinkt zweverig, is het misschien ook wel, maar het levert me ontzettend veel op. Zowel energie als inspiratie. En dus had ik zin om weer eens te bloggen. Dingen op te schrijven, ideeën te delen. Het is de meest onsamenhangende blogpost ever, maar wel een met (persoonlijke) inhoud.

Amsterdam marathon 2016 – 21km tot de Finish


adam-medaille-iiiIk had mezelf voorgenomen om de marathon weer in vier delen op te schrijven, zoals ik voorgaande keren met de Rotterdam marathon ook deed. Waar ik de eerste 21K van de marathon me nog goed kan herinneren, heb ik dat gevoel niet bij het stuk van 21K naar het 30km-punt. Er zijn slechts een aantal momenten die ik me herinner als ik eraan terug denk. De kilometers langs de Amstel die aan de ene kant lang duren maar ook weer voorbij zijn gevlogen. Het moment dat ik mijn familie weer zie bij het viaduct die elkaar schijnbaar ook hebben gevonden, een en al feest. En dan de punten op het parcours wat ik herken van die keer dat mijn broer met de Amsterdam marathon mee deed en ik hem aanmoedigde. Maar verder? Als ik terug denk aan het stuk van 21km tot 30km voelt het eentonig. Ik scan mezelf vrijwel constant hoe ik me voel en kom telkens tot de conclusie dat het goed gaat, maar dat de verzuring begint. Op naar die laatste 10km. Op het moment dat ik bij het 30km-punt aankom besef ik me dat vanaf nu de marathon echt aan gaat. Ontkennen dat het geen pijn doet kan niet meer, spieren verzuren nu eenmaal en dat is de marathon op zijn mooist (en zwaarst).

Amsterdam marathon 2016 – 10km tot de 21,1km

adam-marathon-vIk kom voor mijn gevoel fluitend over het 10km-punt. Op mijn horloge kijken doe ik niet, ik houd enkel mijn pace in de gaten dat ik niet te snel ga lopen. En dat lijkt me meer moeite te kosten dan het hardlopen zelf. Kilometers schieten als een raket onder me door. Okee dat is ietswat overdreven, maar ik loop enorm ontspannen en geniet echt volop. Ik wilde rond de 6.00min/km lopen en dat lukt aardig. Hoewel ik liever wat sneller loop dwing ik mezelf het rustig aan te doen, want ik verwacht dat ik mezelf hier de laatste kilometers dankbaar voor zal zijn. Mijn voorbereiding is nu eenmaal niet super, dus laat ik de uitdaging om te finishen vooral niet groter maken dan ie al is. Maar terug naar mijn verslag. Ik neem je mee, van het 10km-punt naar het moment dat je op de helft bent en de marathon pas echt gaat beginnen.

Amsterdam marathon 2016 – Start tot de 10km

Shoot Forte Fotografie ANNEAU1989 IHet is alweer even geleden en toch voelt het als de dag van gisteren. Ik beleef bijna elke kilometer opnieuw als ik eraan terug denk, omdat ik deze marathon bewust bewuster heb gelopen. Mijn voorbereiding was niet helemaal marathon-proof, maar mijn mind-set kon niet beter. Ook al is 42K hardlopen niet bepaald “genieten”, toch deed ik het wel. Een terugblik op de Amsterdam marathon.

Amsterdam marathon 2016: The day after

adam-medaille-ivTijdens de Rotterdam marathon in april dit jaar ging ik enorm diep. Ik wilde een PR lopen en focuste me op een marathon-pace voor een tijd onder de 4.00u. En dat lukte. Die laatste 10km waren ongelofelijk zwaar, maar ik behaalde mijn doel en het gevoel wat dat me opleverde was waanzinnig. Als ik dit verslag lees krijg ik weer tranen in mijn ogen, wederom van trots maar meer nog van het besef dat het lopen van een marathon écht ongelofelijk mooi is. Iets wat ik me gisteren niet pas achteraf, maar tijdens het lopen van de Amsterdam marathon continu besefte. OK, die laatste 10km waren wederom zwaar, maar die eerste 30K vlogen voorbij. Ik genoot écht van elke kilometer. Zelfs van die mentale strijd op het einde. Want dat maakt een marathon een marathon. Doorgaan op het moment dat je eigenlijk wilt stoppen, vertrouwen op jezelf en je eigen kunnen. Een terugblik van het moment van finishen tot the day after.